Thailand’s Coups Politics


August 3, 2018

Thailand’s Coups Politics

by Pithaya Pookaman

http://www.asiasentinel.com

Image result for Thailand's coups politics

There have been 18 military coups d’etat in Thailand, of which 12 were successful, since 1932 when Phraya Pahol Polpayuhasena, leader of the People’s Party, led a group of military and police officers and civilians to proclaim the establishment of democracy in Thailand.

The latest, of course, took place in 2014 with the overthrow of the democratically elected government of Yingluck Shinawatra by Gen. Prayuth Chan-ocha, who presently holds a dual position as junta leader and prime minister.  Although Thailand ranks fourth in the world in the number of coups, trailing Sudan with 31, followed by Iraq and Bolivia, military coups are deeply ingrained in the Thai psyche and tolerated by some Thais, particularly the elite and urban middle class.

Image result for Gen. Prayuth Chan-ocha

What sets the Thai coups apart from the coups in other countries is their variety, sophistry and creativity. In what is considered a variation to the classic military coups, we have had “silent coups” in which street mobs were employed by opposition parties with the connivance of the military in lieu of raw military force, and ”self-inflicted coups” perpetrated by the military government in power to rid itself of democratic and dissenting elements within the government apparatus.

New Model

However, what is at work at the moment is a new model, a “permanent coup” designed to span more than 20 years, elections or no elections.  In March, the junta laid out a plan under which any future civilian government would be “legally bound” to follow its two-decade “masterplan that would outline six “strategic areas including security, competitiveness enhancement, human resource development, social equality, green growth and rebalancing and public-sector development.  Not unnaturally for this version of the junta, “national security” is the key focus.

The present junta considers the 2006 military coup which unseated the popular government of Thaksin Shinawatra to be a “wasted coup” because the then-junta leader allowed a general election to take place without instituting adequate safeguards to prevent the recurrence of a government committed to a genuine democratic process, an anathema to the military-cum-elite establishment.  With such hindsight, the present junta has devoted more time to crafting a constitution to guarantee the continuance of the junta’s power after the election, to make sure it won’t happen again.

Image result for King of Thailand

 

The new constitution contains many novel but undemocratic features such as wholly appointed senators, an unelected prime minister, and a bizarre and complicated proportional system designed to limit the power of the politicians, weaken established political parties and marginalize the power of the people. The new charter also violates the principle of checks and balances by ceding disproportionate power to the judicial branch and so-called independent organs that actually are under the control of the junta.

Democracy’s Fate Sealed

On July 6, the fate of democracy was finally sealed with the rubber-stamp approval by the junta-appointed national legislative assembly that functions as the parliament by a vote of 179 to 0. The deliberation lasted only an hour before the vote was called, an exceptionally amazing feat which should an envy of the US lawmakers in Congress.

Once it receives the expected royal endorsement, a drafting panel will prepare a master plan for six strategic areas encompassing national security, good governance, as well as economic and social matters.  When in force, all government agencies and public organizations must comply with the 20-year master plan, including budget allocation. Compliance will be monitored by the national strategy committee.

Image result for Street Protest in Bangkok

 

If the government is guilty of what the military considers to be malfeasance, the prime minister and concerned cabinet members can face suspension from public office or expulsion. In addition, the junta-appointed senators will also monitor the compliance.  Although the 20-year strategy is to be reviewed every five years, any changes to the strategy will be difficult and are subjected to prior parliamentary review.

Since the junta’s 20-year vision has the force of law, it may be construed as an instrument of a “silent coup” which enables the military to force the duly elected civilian government to carry out the policy previously dictated by the junta under the threat of expulsion without resorting to deploying the tanks.  In short, it is an instrument to legally bring down a government without resorting to a classic military coup as has been the case so many times over the past eight-plus decades.

In a true democratic system, the political parties present a political platform to the people during electoral campaigns.  When an electoral victory is achieved based on sound campaign policy, the winning party will form a government to deliver on its campaign promises.

Electoral Platform Binned

However, under the junta’s 20-year strategy, the government’s electoral platform can be thrown into a garbage can and the government must dutifully carry out the junta’s 20-year plan or face legal consequences.

This plan is ingeniously conceived to project the junta’s policy well into the next five government tenures. It immortalizes the present military junta whose body will cease to exist after the election, but its spirit will still live on. Hence, the hope that the military will fade away after the election is only a pipe dream.

Image result for Street Protest in Bangkok

Sadly for the country, the 20-year plan is but another toxic fruit of a poisoned tree planted by the coup plotters.  In an ever-changing world, it would become an outdated commodity as it would deep-freeze the country for at least two decades. The globalized world necessitates a degree of flexibility and adaptability in order to be competitive.  To change the course set by the junta by any future government or political movement would be tantamount to challenging the military dominance resulting in major political and social upheavals that could entail violence and loss of lives.

Implacable Resistance to Democracy

For the past 86 years since the inception of democracy in Thailand, the military and the elite establishment have resisted democracy. They have created a hostile environment to inhibit the development of the democratic process. To them, democracy must not be allowed to succeed.  This is reminiscent of the Great Proletariat Cultural Revolution that swept across China from 1966 to 1976, unleashing destruction and misery upon the Chinese population.

While China under Chairman Mao Zedong wanted to revive the spirit of the communist revolution to root out bourgeois elements, the military-cum-elite establishment in Thailand wants to inculcate medieval Thai traditional values and rid the country of” corrupt politicians” engendered by the democratic process, which it views as a dangerous foreign import.  While the Red Guards were mobilized as the tool to cleanse the society of “imperialist” influence, the Thai semi-fascist mobs were used to destabilize democratically elected governments by seizing international airports, ransacking government offices, terrorizing the people, and shutting down the capitol city.

Ten years before the military coup to oust the elected government of Thaksin Shinawatra, Thailand also underwent a period of political liberalization and democratization made possible by 1997 constitution which is considered the most democratic charter to date.

Prosperity for the Peasantry

Relative prosperity and economic progress during the Thaksin administration – although it, like most Thai governments, was hardly corruption-free (but matched and exceeded considerably by the junta’s own reputation for corruption), during this period were underpinned by the phrase “edible democracy” which went to prove that democracy was not just a lofty principle but that it actually worked for the Thai people. The elitists feared that their power was being eroded by the empowerment of the mass.  Moreover, Thaksin’s effort to “drain the swamp” as part of the country’s structural reform did not sit well with the elitists.

In one swift stroke, the military coups of 2006 and 2014 reversed the democratic trend and put the country back on a semi-fascist track.  The constitution of 2017 and the junta’s 20-year strategy guarantee that the country must never again deviate from the path. With the departure of Thaksin and his sister Yingluck, the elitists and the Thai urban middle class are caught in an epidemic of “Thaksin Derangement Syndrome” as the self-exiled former prime minister still commands considerable admiration from the Thai populace and, therefore, constitutes a threat to the elite establishment.

It is therefore expected that, in a free and fair election, Thaksin’s surrogate party, the Pheu Thai Party, would win a plurality vote, if not a majority vote.  Pheu Thai win would put the junta’s 20-year strategy in jeopardy and would present a threat to the military’s stranglehold on power.  The military coup of 2014 will not be consummated until the threat of Thaksin’s political movement is permanently removed.

Pithaya Pookaman is a retired Thai ambassador living in Bangkok and a regular contributor to Asia Sentinel

The Khon Kaen Model: Secondary Cities of Thailand


May 29, 2018

The Khon Kaen Model: Secondary Cities of Thailand

by Pechladda Pechpakdee@www.newmandala.org

Image result for Khon Kaen Model

 

Many sides in Thai politics have long agreed on the need to expand development into the provinces and reduce overcrowding in Bangkok. Yet inequality between the capital city and Thailand’s next most prominent cities—what this article calls “secondary cities”—remains high, a situation not helped by how the central government allocates development funds.

The phrase “Khon Kaen Model” connotes two rather disparate meanings. The first is deeply political. In 2014, the National Council for Peace and Order (NCPO) used “the Khon Kaen Model” to refer to a group in the province allegedly amassing forces and weapons to terrorise the citizenry. The group was arrested on 23 May 2014. But local administrators, academics and entrepreneurs refer to the Khon Kaen Model to capture the northeastern city’s unique private sector-driven approach to infrastructure development. The province of Khon Kaen is home to a first-class secondary city: situated in the heart of Isaan, connected to other parts of Thailand via high-speed railway, and on its way to being connected internationally via an airport. Khon Kaen also falls in both the East–West Economic Corridor and a sub-section of the North–South Economic Corridor.

Image result for Khon Kaen Model

Four cities, from four respective provinces, could be classified as secondary cities in Thailand’s northeastern region: Khon Kaen, Nakhon Ratchasima (Korat), Udon Thani and Ubon Ratchathani. Yet Khon Kaen has only recently been one of the centres of the Northeast that it is now—it is the only of Isaan’s “big four” whose development does not spring from being a former monthon (former administrative subdivisions used in the country during the early 20th century). When one examines the Northeast’s former administrative centres from which lesser satellite cities were managed—the monthon of Udon, Roi Et, Ubon and Nakhon Ratchasima—one might be surprised to find that Khon Kaen at the time had a relatively low population density compared to the monthon.

The patronage of Field Marshal Sarit Thanarat (in office 1959–63) was instrumental in kick-starting Khon Kaen’s rapid growth. Indeed, the first ever edition of the National Economic and Social Development Plan (1961–66) was drafted in Khon Kaen itself (the 12th and latest National Economic and Social Development Plan spans 2016–21). While the Plan’s schemes to reduce poverty were oriented toward snuffing the appeal of communism, which had found particularly receptive hearts in Thailand’s Northeast, infrastructure projects nevertheless accelerated Khon Kaen’s growth over a few short decades.

Image result for khon kaen university thailand

 

Image result for khon kaen university thailand

The Ubol Ratana Dam, opened in 1966, began producing adequate electricity to sustain large-scale industry, commerce, services and irrigation. Several factories sprung up in the vicinity of the dam to take advantage of the availability of both water and electricity, producing goods from sugar to paper. Khon Kaen University, the foremost educational institution in the Northeast, opened with an agricultural and engineering faculty in the hopes of steering students towards these skills. Meanwhile, Srinagarind Hospital now administers medical services not only to the Isaan population but patients from neighbouring countries.

Perhaps transport infrastructure has most accelerated the emergence of Isaan’s secondary cities. The heart of the Northeast’s connectivity lies in the Northeastern Railway Line and Mittraphap Road (“Friendship Road”) which pass through four provinces: Nakhon Ratchasima, Udon Thani, Nong Khai and Khon Kaen. Mittraphap Road, built with financial assistance from the United States and opened in 1957, initially served as route for transporting ammunition to the Vietnam War—but it also conveniently provided a conduit for transporting Isaan’s crops and other agricultural goods. After the construction of the Railway (the Bangkok–Ayutthaya line opened in 1896 but other lines were progressively added until 1958) and Mittraphap Road, Khon Kaen exploded into a junction for flows of goods and people.

But the distribution of wealth in Khon Kaen is distinguished by it never having been a monthon, meaning there is no clear class of privilege descended from former governors who took advantage of monopolies over governance to establish a base of wealth and land ownership. Khon Kaen’s relatively short history translates into a diverse population that has been buttressed by the migration of peoples in search of economic opportunity, including a notable Sino-Thai business community. Many of Khon Kaen’s upper class do not have long ancestral roots in the province—ties may extend back only as far as a generation or two.

Despite this, or because of it, the fraternity that characterises Khon Kaen’s “newly wealthy” is remarkable. These new elites are knitted together in networks that revolve around the province and a kind of regional pride. Many graduated from the Demonstration School of Khon Kaen University or Khon Kaen Wittayayon School (Isaan’s leading secondary schools)—these groups placed faith in regional education standards and resisted the trend of migrating to the capital city. Others pursued higher education in Bangkok or abroad but returned to contribute to the province’s development. A society of Khon Kaen’s elite now partake in a tradition of “gathering around the Chinese dinner table”, whereby they take turns each month to host each other over for dinner. These elites repeatedly tell me that they view each other not as “rivals in business” but as “friends in business”.

In the past, Khon Kaen’s elites—whether formally in the case of MPs or informally in the case of chao pho—appeared satisfied to leave the province’s development to the fate determined by the central government’s distribution of funds. While expectations remain low that the central government will invest in Khon Kaen’s internal transportation infrastructure, the inception of a new economic elite has blossomed alongside changes in local leadership. The laying of plans to unleash Khon Kaen’s development potential has been subsequently driven by networks of entrepreneurs, municipal officials and local academics, who proactively bypass neglect from the central government through public–private partnerships to provide public services.

Phiraphon Phatthanaphiradet, the Khon Kaen mayor from 2000–12 (and from a family of mall tycoons), espoused a governance philosophy based on the “triangle that moves that mountain” theorised by Dr Prawet Wasi: the development of a city relies on a coalition between three sectors 1) the municipal government 2) civil society 3) the scholarly community. Khon Kaen’s municipal government under Phiraphon exhibited a genuine interest in supporting political participation, winning a number of national awards including from the King Prajadhipok’s Institute. This philosophy was passed onto the current Mayor of Khon Kaen, Teerasak Teekayuphan (formerly the vice-mayor, Teerasak graduated from the same high-school cohort as Phiraphon. His family migrated from the province of Yala to Khon Kaen for business purposes).

Teerasak has recruited academics such as Assoc. Prof. Dr. Rawee Hanpachern to lead the designing of municipal development initiatives—the well-publicised “Khon Kaen Smart City” development blueprint first emerged four years ago as a partnership between the municipal government and Khon Kaen University’s Faculty of Architecture. On the other hand, private businesses are providing the extraordinary capital required to administer, provide and build the infrastructure underpinning mass services.

Public transport infrastructure in Khon Kaen—such as an ambitious 26km light rail line—is being funded and spearheaded by the Khon Kaen Think Tank (KKTT), a group of Khon Kaen’s 20 leading “new gen” businessmen. The group counts among its ranks Suradech Taweesaengsakultha, an automobile tycoon, and real-estate magnate Channarong Buristrakul. Each member contributed 10 million baht to establish the think tank and pool capital for building up the city’s infrastructure. The group of business magnates remembers well that “mobility drives the city”, but are no longer content to wait for the benevolence of the central government.

That Khon Kaen lags behind Bangkok when it comes to development is here perhaps beside that point: development communities on the ground have their eyes on following a unique path to prosperity. As one Khon Kaen citizen explained to me with pride, “We’re going to do better. We’re not following Bangkok’s vision of the future”.

Still, the “Khon Kaen Model” of private-sector driven development has met with some friction from both the central government and local communities—some cannot help but be suspicious of wealthy tycoons openly cozying up alongside politicians. When push comes to shove, it cannot be denied that the members of KKTT see business opportunities in the process of developing Khon Kaen. There have been accusations that some have exercised leverage in determining the locations of light-rail stations to push up investment in their real estate. Still, it was something of a win-win situation when KKTT, via the Cho Thavee Corporation, began trialling modern “smart bus” services in Khon Kaen (allowing Cho Thavee to in turn leverage its experience providing bus services to win a tender to supply buses to the Bangkok Mass Transit Authority).

Having worked alongside municipal governments in several committees to draft city development plans, both in Isaan and in other regions, I can say that I have never seen anything like “the Khon Kaen Model” wherein the local government and the private sector are so proactively sidestepping the central government. How the Model unfolds is well worth watching. Still, I too cannot help but ask whether the future of Khon Kaen’s development is being left in the hands of one small capitalist group. Moreover, what does the bright future foretold by the Khon Kaen Model mean for other cities with far fewer comparative advantages than those with which Khon Kaen has been blessed?

จังหวัดขอนแก่น จัดได้ว่าเป็น เมืองอันดับสองชั้นนำที่มีทิศทางการพัฒนาเมืองเชิงรุกที่น่าสนใจ ประกอบกับศักยภาพและโอกาสที่มีอยู่ อย่างการอยู่ในตำแหน่งศูนย์กลางของภาคอีสานการพัฒนาระบบรางอย่างรถไฟรางคู่ รถไฟความเร็วสูง การยกระดับสู่สนามบินนานาชาติ การอยู่ในสายทางระเบียงเศรษฐกิจสำคัญอย่างระเบียงเศรษฐกิจตะวันออกตะวันตก (East–West Economic Corridor) และแนวย่อยของระเบียงเศรษฐกิจเหนือ ใต้ (North–South Economic Corridor) ทำให้ขอนแก่นเป็นเมืองแห่งโอกาสอย่างต่อเนื่องมากว่า 50 ปีมาแล้ว โดยเส้นทางการพัฒนาเมืองขอนแก่นเป็นสิ่งที่ควรค่าแก่การศึกษาและขบคิดถึงประเด็นทิศทางการพัฒนาเมืองในระดับภูมิภาค

แผนพัฒนาฯเพื่อขจัดความยากจน ดึงมวลชนจากคอมมิวนิสต์

เมืองขอนแก่นเป็นหนึ่งในสี่เมืองหลักของภาคอีสาน อันประกอบด้วย เมืองนครราชสีมา เมืองขอนแก่น เมืองอุดรธานีและเมืองอุบลราชธานี ซึ่งตำแหน่งที่ตั้งของเมืองขอนแก่นนำมาสู่ความได้เปรียบด้านที่ตั้งที่มีศักยภาพการเป็นศูนย์กลางทางภูมิศาสตร์ของภาคอีสานและการเป็นศูนย์กลางการขนส่งทั้งเส้นทางเดินรถ รถไฟ และการพัฒนาสู่สนามบินนานาชาติ  โดยหากพิจารณาเมืองอันดับสองในภาคตะวันออกเฉียงเหนืออย่าง นครราชสีมา อุดรธานี ขอนแก่นและอุบลราชธานีแล้วนั้น เมืองขอนแก่นเป็นเมืองหลักเมืองเดียวในอีสานที่ไม่ได้มีพัฒนาการมาจากการเมืองมณฑลหลักเช่นเมืองอื่นๆ ปัจจัยที่ทำให้ขอนแก่นก้าวกระโดดขึ้นมาอย่างโดดเด่น ส่วนนึงเป็นเพราะคุณูปการจากจอมพลสฤษดิ์ ธนะรัชต์ ซึ่งเป็นนายกรัฐมนตรีในขณะนั้น ได้ให้ความสำคัญในการพัฒนาภาคตะวันออกเฉียงเหนือ จนเป็นที่มาของแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 1 (พศ.2504-2509)ซึ่งได้เขียนขึ้นที่จังหวัดขอนแก่น เพื่อมุ่งเป้าขจัดความยากจนและการแพร่เข้ามาของลัทธิคอมมิวนิสต์ ซึ่งภาคอีสานนั้น เป็นพื้นที่เสี่ยงต่อความมั่นคงเป็นอย่างมาก หลายแห่งทางรัฐ ระบุให้เป็นพื้นที่สีชมพูและสีแดง เนื่องจากมีการระดมมวลชนและก่อความไม่สงบ จากการแทรกซึมของกลุ่มลัทธิคอมมิวนิสต์  ที่ได้ประสบชัยชนะในประเทศเวียตนามและประเทศลาวมาแล้ว

โครงสร้างพื้นฐานเปลี่ยนขอนแก่นเป็นเมืองแห่งโอกาส

การเปิดพื้นที่การพัฒนาโครงสร้างพื้นฐานได้สร้างการเปลี่ยนแปลงโฉมหน้าเมืองขอนแก่นในระยะเวลาไม่กี่สิบปี จากการพัฒนาโครงสร้างพื้นฐาน อย่างเช่น เขื่อนอุบลรัตน์ที่ผลิตกระแสไฟฟ้าได้ปริมาณมากพอที่จะให้บริการแก่ภาคอุตสาหกรรม การค้าและบริการ การชลประทานเพื่อการเกษตร  ทำให้มีโรงงงานอุตสาหกรรมจำนวนมากตั้งอยู่รอบๆพื้นที่เขื่อนอุบลรัตน์ เช่น โรงงานน้ำตาล โรงงานกระดาษ เนื่องจากมีน้ำและไฟในปริมาณที่ใช้ในการอุตสาหกรรม การสร้างมหาวิทยาลัยขอนแก่น ที่กลายเป็นสถาบันการศึกษาหลักในระดับภูมิภาค ที่เริ่มแรกมีคณะเกษตรศาสตร์และวิศวกรรมศาสตร์เพื่อการผลิตบุคคลากรมาพัฒนาท้องถิ่น มีศูนย์ผลิตบุคคลากรด้านการแพทย์และมีโรงพยาบาลชั้นนำในระดับภูมิภาคที่ให้บริการแก่ประชาชนในภาคอีสานและประเทศข้างเคียง สิ่งสำคัญคือ มีถนนมิตรภาพ (Friendship Road) ที่สร้างโดยสหรัฐอเมริกาที่มุ่งหมายเพื่อจะเป็นเส้นทางลำเลียงยุทโธปกรณ์ เพื่อสงครามเวียตนาม และในอีกทางหนึ่งก็อำนวยความสะดวกในการขนส่งพืชผล ผลิตภัณฑ์การเกษตร อำนวยความสะดวกแก่การเดินทางไปยังพื้นที่ต่างๆของภาคอีสานด้วย

ขอนแก่นในช่วงห้าสิบปีที่แล้วจึงเป็นดินแดนแห่งโอกาสในการเข้ามาหาชีวิตที่ดีกว่าของผู้คนมากมายทั้ง โดยเฉพาะในเมืองที่มีชาวไทยเชื้อสายจีนที่มีความถนัดในการทำธุรกิจ ค้าขาย เช่น ธุรกิจค้าขายเกี่ยวกับผลิตภัณฑ์การเกษตร ธุรกิจแปรรูปพืชผลการเกษตร โรงแรม ร้านอาหาร การธนาคาร เมืองขอนแก่นจึงเติบโตอย่างต่อเนื่องโดยมาจากบุคคลากรที่หลากหลายเข้ามาอยู่ในเมือง ทำให้ปัจจุบันขอนแก่นดำรงบทบาทของความเป็นเมืองหลักในภูมิภาคหรือ เมืองรอง (secondary city) โดยเป็นศูนย์กลางการค้า การบริการ การศึกษา การรักษาพยาบาล การเดินทางและอีกหลายด้าน ส่งผลให้ มีทั้งรายได้เข้าสู่เมืองจำนวนมาก และมีบุคคลากรที่มีศักยภาพในการด้านต่างๆ ซึ่งข้อแตกต่างจากเมืองอื่นๆคือ ขอนแก่นเป็นเมืองที่ไม่ได้มาจากเมืองหลักของมณฑลเดิม ที่มีเจ้าเมืองที่เก่ามีอิทธิพลในทางอำนาจปกครองเดิม มีฐานเศรษฐกิจเดิมอยู่ มีการครอบครองที่ดินเดิมจำนวนมาก อย่างเมืองอื่นๆในอดีต  ขอนแก่นนั้นเป็นเมืองแห่งการหลอมรวมผู้คนด้วย “โอกาส” คนที่ที่มาอยู่เมืองขอนแก่นจึงมีความหลากหลาย ขอนแก่นเป็นเมืองที่ไม่ได้มีประวัติศาสตร์ความเป็นมายืนยาว จึงเป็นเมืองที่มีบริบทการพัฒนาจาก “การสร้างสรรค์สิ่งใหม่” มากกว่า การ “อนุรักษ์”

คหบดีขอนแก่นและสายสัมพันธ์

คหบดีของเมืองขอนแก่น หลายคนไม่ได้มาจากรากเหง้าที่เป็นคนเมืองขอนแก่น แต่มีบรรพบุรุษรุ่น ปู่ย่า พ่อแม่ ที่เห็นโอกาสในการเข้ามาทำการค้าธุรกิจในเมืองนี้ ในอดีตผู้นำในเมืองขอนแก่นทั้งแบบทางการและไม่เป็นทางการ อย่างสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร (สส.) นายกเทศมนตรี และเจ้าพ่อ เป็นผู้ที่มีอิทธิพล บารมีในพื้นที่อย่างเช่น เสี่ยเล้ง ฉายามังกรแห่งอีสาน ที่มีอำนาจจากความร่ำรวยในธุรกิจหลากหลายประเภท ที่ การพัฒนาเมืองในอดีตเป็นเรื่องที่ดูจะไกลตัว และปล่อยไปตามยถากรรมที่ภาครัฐจะจัดสรรแผนและงบประมาณมาให้ในท้องถิ่น อย่างเดิมที่เคยเป็นมา มากกว่าจะเป็นเรื่องที่คนขอนแก่นจะมากำหนดทิศทางการพัฒนาของตัวเอง แต่สิ่งหนึ่งที่ผู้เขียนเห็นได้ถึงความแตกต่างของคหบดีรุ่นใหม่ของเมืองขอนแก่น มีความแตกต่างจาก จากคหบดี เมืองหลักอื่นๆคือ คหบดีรุ่นใหม่เหล่านี้มีสายสัมพันธ์กันดี ไม่ได้มีความแตกแยกมีวัฒนธรรมอย่างหนึ่งที่ผู้เขียนเห็นว่า สิ่งนี้เป็นเรื่องที่ดีและเป็นจุดบ่มเพาะแห่งการร่วมมือกันพัฒนาคือ การมีแชร์โต๊ะจีน โดยกลุ่มคหบดีเมืองขอนแก่นจะมีวัฒนธรรมรวมตัวกันทานอาหารร่วมกัน โดยผลัดเปลี่ยนกันเป็นเจ้าภาพทุกเดือน ซึ่งการสมาคมสังสรรค์รูปแบบนี้ คหบดีรุ่นใหม่ต่างบอกเป็นเสียงเดียวกันว่าเป็นจุดที่ทำให้พวกเขาได้มองเห็นกันและกันจากรุ่นต่อรุ่น เป็นพันธมิตรในการต่อยอดทำธุรกิจมากกว่าจะเป็นศัตรูคู่แข่งขันดังเช่น คหบดีเมืองหลักอื่นๆ ที่มักจะไม่ลงรอยกันหรือไม่มีสัมพันธ์อันดีต่อกัน ซึ่งสิ่งนี้ผู้เขียนมองว่า เป็นต้นทุนทางสังคมที่เมืองอื่นๆไม่มีเช่น ขอนแก่น หรือ แม้กระทั่งสายสัมพันธ์ผ่านสถาบันการศึกษาหลักในจังหวัด ที่คหบดีหลายท่าน ก็จบการศึกษาระดับมัธยมในจังหวัดอย่างโรงเรียนขอนแก่นวิทยายนและโรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยขอนแก่น ซึ่งทั้งสองโรงเรียนถือเป็นโรงเรียนชั้นนำในภูมิภาคในขณะนั้น ซึ่งเราจะเห็นความเป็น “ภูมิภาคนิยม” คือ คหบดีส่วนมากเชื่อมั่นในมาตรฐานการศึกษาภายในเมืองขอนแก่น โดยที่ไม่จำเป็นต้องไปเรียนในกรุงเทพ และท้ายที่สุดหลายคนได้เติบใหญ่ ไปศึกษาระดับอุดมศึกษาทั้งในกรุงเทพและต่างประเทศ แล้วได้กลับมาทำงานด้านการพัฒนาเมืองขอนแก่นร่วมกันได้ ก็ด้วยการเป็นมิตรที่ดีต่อกันในอดีต ที่ส่งผลต่อการทำงานพัฒนาเมืองร่วมกัน

สามเหลี่ยมเขยื้อนภูเขา

สิ่งหนึ่งที่ผู้เขียนเห็นพัฒนาการของเมืองขอนแก่นมาตลอดคือ การเปลี่ยนแปลงของเจเนอเรชั่น ผู้นำทางการเมืองมีผล ต่อการพัฒนาเมืองอย่างมากในเจเนอเรชั่นที่สาม คหบดีรุ่นใหม่เหล่านี้มีความพร้อมในทุกด้าน ทั้งความมั่นคง มั่งคั่งทางเศรษฐกิจ ส่วนมีการศึกษาไม่ต่ำกว่าระดับปริญญาโท และอายุที่กำลังมีไฟในการพัฒนา โดยเห็นประสบการณ์จากกรุงเทพและต่างประเทศ ซึ่งมีบทบาทที่แตกต่างกันไป โดยทางเทศบาลนครขอนแก่นนั้น มีประวัติที่ดีมากในการด้านการสร้างความมีส่วนร่วมจากทุกภาคส่วน จนได้รับรางวัลจากสถาบันพระปกเกล้า ตั้งแต่สมัย นายกเทศมนตรี พีระพล พัฒนพีระเดช (เริ่มเป็นนายกฯ เมื่อปี 2543 ต่อจากบิดาที่เคยเป็นนายกฯมาแล้ว จนถึงปี 2555) เขามาจากตระกูลที่มีธุรกิจห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่ของเมืองขอนแก่นซึ่งสมรสกับลูกสาวคหบดีที่ประกอบธุรกิจด้านเครื่องยนต์การเกษตร โรงแรมและอสังหาริมทรัพย์ และจบการศึกษาจากต่างประเทศ ซึ่งในขณะนั้น พีระพลจัดเป็นผู้บริหารท้องถิ่นรุ่นใหม่ที่มีแนว ความคิดสร้างสรรค์ เน้นการมีส่วนร่วมของประชาชน และมีนวัตกรรมการบริหารใหม่ๆ จนคว้ารางวัลผลงานดีเด่นจาก หน่วยงานระดับประเทศเป็นจำนวนมาก  โดยมีความเชื่อมั่นในหลักการ “สามเหลี่ยมเขยื้อนภูเขา” ของนายแพทย์ประเวศน์ วะสี กล่าวคือ เมืองจะพัฒนาได้ ต้องมีส่วนร่วมจาก 1 ภาคเทศบาล 2 ภาคประชาชน 3 ภาควิชาการ หลังจากที่หมดวาระ ก็ได้ส่งต่อแนวคิดการพัฒนาต่อ เพื่อนร่วมทีมการทำงานพัฒนาเมือง คือ นายธีระศักดิ์ ฑีฆายุพันธ์ นายกเทศมนตรีท่านปัจจุบัน (เดิมเป็นรองนายกเทศมนตรีฯ) ซึ่งก็เป็นคหบดีที่เป็นเพื่อนร่วมชั้นเรียนกับอดีตนายก พีระพล โดยธีระศักดิ์ที่มีพื้นเพเดิมจาก อำเภอเบตง จังหวัดยะลา แต่ภายหลังได้ย้ายมาประกอบธุรกิจในขอนแก่น แต่ได้ยังดำเนินการพัฒนาเมืองด้วยอุดมการณ์เดียวกัน โดยได้สร้างทีมงานในตัวเทศบาลและดึงภาควิชาการเข้ามาทำงานพัฒนาเมืองด้วย โดยมี รศ.ดร.รวี หาญเผชิญ ซึ่งเป็นผู้นำการพัฒนาเมืองในภาควิชาการก็อยู่ในตระกูลคหบดีเก่าเมืองขอนแก่น ซึ่งได้อธิบายถึง ปูมหลังสู่ความเป็นเมืองขอนแก่นสมาร์ทซิตี้ ว่า เดิมที 4 ปีที่แล้วนั้นมาจาก การทำงานประสานกันระหว่างเทศบาลนครขอนแก่นและสถาบันการศึกษา คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ ม.ขอนแก่น และ ที่ปรึกษากรรมาธิการสถาปนิกผังเมืองอีสานเป็นหนึ่งในแกนนำสำคัญก็ได้ชักชวนผู้เขียนซึ่งเป็นประธานกรรมาธิการสถาปนิกผังเมืองอีสานเข้ามาร่วมทีมด้วย จะเห็นได้ว่า สายสัมพันธ์อันดีและการเปิดกว้างหาพันธมิตรการทำงาน เป็นปัจจัยสำคัญในพัฒนาการเมืองขอนแก่น

การเดินทางขับเคลื่อนเมือง (Mobility Drives City)

อาจกล่าวได้ว่า จุดเริ่มและจังหวะของการก้าวเข้าสู่ขอนแก่นโมเดลและขอนแก่นสมาร์ทซิตี้นั้น มีปัจจัยหนุนมากมาย จากโอกาสที่ขอนแก่นได้รับในฐานะที่มีตำแหน่งที่ตั้งอยู่ในระเบียงเศรษฐกิจสำคัญพาดผ่าน อย่าง (East–West Economic Corridor) ทำให้มีแนวคิดการพัฒนาเมืองที่จะสร้างโอกาส ตามศักยภาพที่ขอนแก่นมี และกำลังจะเกิดขึ้น จากโครงการขนส่งต่างๆทั้งรถไฟความเร็วสูง นำมาสู่การพัฒนารถขนส่งสาธารณะรางเบา (LRT) ที่มีการผลักดันจากหลายภาคส่วน ทั้งกลุ่มหอการค้าฯ กลุ่ม KKTT (Khon Kaen Think Thank) ซึ่งเป็นกลุ่มนักธุรกิจคลื่นลูกใหม่ที่รวมตัวกัน เช่น คุณสุรเดช ทวีแสงสกุลไทย ซึ่งเป็นคหบดีที่มีธุรกิจต่อรถยนต์ระดับประเทศอย่างกลุ่ม ช.ทวี  คุณชาญณรงค์ บุริสตระกูล คหบดีจากธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ เป็นต้น โดยกลุ่ม KKTT เป็นกลุ่มนักธุรกิจชั้นแนวหน้าของเมืองขอนแก่น 20 คน ร่วมกันลงขันคนละ 10 ล้านเพื่อ “ต่อยอดโอกาส” การพัฒนาเมืองโดยอาศัยแนวคิด การเดินทางขับเคลื่อนเมือง (Mobility Drives City) ขับเคลื่อนประสานงานที่เริ่มจากท้องถิ่น

ภาพจำเดิมของนักการเมืองและกลุ่มทุนที่ยังคงหลอกหลอน

อย่างไรก็ตามเส้นทางการพัฒนาและผลักดันการพัฒนาเมืองเชิงรุก จากการประสานกันทั้งฝ่ายวิชาการที่มีหลักการ ฝ่ายผู้นำท้องถิ่นอย่างเทศบาลที่แข็งแกร่งและเป็นนักประสานสิบทิศ ฝ่ายกลุ่มทุนนักธุรกิจที่มีความฉลาดเฉลียวและมีชั้นเชิง ขอนแก่นโมเดลจึงไม่ใช่สูตรสำเร็จที่เมืองอื่นๆจะลอกเลียนแบบได้ง่ายๆ แม้ขอนแก่นโมเดลจะมีการเคลื่อนไหวที่หวือหวาและนับเป็นเรื่องที่ใหม่ล้ำหน้ามากในการพัฒนาเมืองของไทยที่มีการขับเคลื่อนจากภูมิภาค จนสร้างแรงกระเพื่อมไปสู่เมืองหลักอื่นๆในภูมิภาคหรือเมืองรอง (secondary cities) อื่นๆ อย่างเช่น ภูเก็ต เชียงใหม่ พิษณุโลก เป็นต้น แต่ขอนแก่นโมเดลนั้น ก็สร้างความกังวลจากภาครัฐและประชาชนบางส่วนในท้องถิ่น ขณะที่ภาครัฐไม่เชื่อมั่น เชื่อมือ ในความสามารถของท้องถิ่น ตลอดจนความเป็นไปได้ของโครงการ  ประชาชนบางส่วนก็อาจยังคงระแวงกับภาพลักษณ์ของนักการเมือง และนักธุรกิจที่มีผลประโยชน์แอบแฝงอยู่ ซึ่งก็ปฎิเสธไม่ได้ว่าความฉลาด เฉลียวมีชั้นเชิง ก็มาพร้อมกับการสร้างความระแวงจากคนรอบข้าง ดังเช่น เราจะเห็นสถานการณ์ win-win situation จากการที่ กลุ่ม KKTT โดย ช.ทวี อาศัยการใช้พื้นที่เมืองขอนแก่นเป็นเวทีจำลองความสำเร็จในการให้บริการ smart bus ที่ล้ำหน้า โดยคนขอนแก่นได้ใช้รถโดยสารที่มีความทันสมัยก่อนใคร เพื่อนำเอาความสำเร็จในการทดสอบโมเดลการให้บริการในเมืองขอนแก่นเป็นบันไดความสำเร็จไปสู่การชนะการประมูลรถ ขสมก.ในกรุงเทพมหานคร  หรือการระแวงต่อการที่กลุ่มทุนมีอิทธิพลต่อการชี้นำตำแหน่งที่ตั้งของสถานี LRT เพื่อหวังในการลงทุนอสังหาริมทรัพย์ ซึ่งจะปฏิเสธไม่ได้ว่ากลุ่มทุนเหล่านี้เห็นโอกาสในการพัฒนาของขอนแก่นโมเดล

ในขณะที่เมืองอื่นๆประสบกับปัญหาตั้งแต่การเริ่มโครงการที่ไม่มีต้นทุนทางสังคมแบบขอนแก่นโมเดลจากการรวมตัวพูดคุยและมีเป้าหมายร่วมกันหลายๆฝ่ายในการพัฒนาเมือง ผู้เขียนก็มีคำถามต่อขอนแก่นโมเดลว่า เรายอมรับได้กับสถานการณ์แบบนี้ได้หรือไม่ และเราจะอยู่ร่วมกันอย่างมั่นใจ ได้อย่างไรให้เกิดผลลัพธ์ที่เกิดประโยชน์สูงสุดแก่ส่วนรวม

หรือจะปล่อยให้อนาคตของการพัฒนาเมืองเป็นไปตามยถากรรม?
หรือการตกเป็นของกลุ่มทุน กลุ่มหนึ่ง กลุ่มใด แบบการเมืองและการพัฒนาประเทศระดับชาติ?

ในอนาคตอันใกล้นี้ เรากำลังจะมีโอกาสอย่าง รถไฟความเร็วสูงจาก กรุงเทพ ผ่านโคราช ขอนแก่น อุดร หนองคาย ไปสู่ลาวและจีนนั้น หากยังไม่ได้มีการเตรียมพร้อมที่ดีของเมือง ซึ่งก็จะเป็นที่น่าขบคิดว่า  อนาคตของขอนแก่นที่มีปัจจัยหนุนส่งที่พรั่งพร้อมและเมืองอื่นๆที่มีความพร้อมน้อยกว่าจะเป็นอย่างไร?  ผู้เขียนพิจารณาว่าจะเป็นเรื่องที่น่าเสียดายหากมีการ “ซ้ำประสบการณ์เดิม” กับประสบการณ์ทางการเมืองระดับชาติและการพัฒนาเมืองอื่นๆ หากไม่มีการเตรียมการณ์พัฒนาและวางแผนที่ดี หรือแม้กระทั่งการเกิดอุปสรรคที่จะไม่ทำให้เกิดขอนแก่นโมเดลที่เป็นการเคลื่อนไหวพัฒนาเมืองในระดับท้องถิ่น โดยคนขอนแก่นจะมีโอกาสเป็นผู้กำหนดวิถีและรูปแบบในการพัฒนาเองและเป็นตัวอย่างในการขับเคลื่อนเมืองรองอื่นๆต่อไป

About the Author

Pechladda Pechpakdee Pechladda Pechpakdee

ผศ.ดร.เพชรลัดดา เพ็ชรภักดี อาจารย์ประจำคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ ผังเมืองและนฤมิตศิลป์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม และประธานกรรมาธิการสถาปนิกผังเมืองอีสาน มีความสนใจในเรื่องการเมืองและการพัฒนาเมือง โดยจบการศึกษาด้าน Development Studies จาก School of Politics and International Studies, The University of Leeds, UK มีประสบการณ์ในด้านการศึกษาวิจัยและวางแผนพัฒนาเมืองให้กับ กรมโยธาธิการและผังเมือง การเคหะแห่งชาติ และเทศบาลต่างๆ

Pechladda Pechpakdee is based in the Faculty of Architecture, Urban Design and Creative Arts at Mahasarakham University. She has worked on city development plans with Thailand’s Department of Public Works and Town and Country Planning, the National Housing Authority and a number of municipal governments. She is the President of the Isaan branch of the Thailand Urban Designers Associations.

 

 

Southeast Asia’s middle classes and the spectre of authoritarianism


April 12, 2018

Southeast Asia’s middle classes and the spectre of authoritarianism

A survey by Hakuhodo Institute of Life and Living in ASEAN (HILL ASEAN) found that the middle class has been expanding rapidly in  ASEAN countries, including Singapore, Malaysia, Thailand, Indonesia, Cambodia, Laos and Vietnam.

In 1848, Karl Marx opened his manifesto with an eloquent sentence: “A spectre is haunting Europe—the spectre of communism.” One hundred and seventy years later, Laos,Cambodia, and Vietnam are among the fastest growing economies of twenty-first century capitalism and the Chinese Communist Party plans to abandon the post-Mao doctrine of putting its assembly above any individual leader. Communism, which once materialised so prominently in East Asia, is little more than a faded ghost, haunting no one. Yet another spectre has taken its place in Asia—the spectre of authoritarianism.

Whether in terms of China’s attempts to establish a life-long chairmanship, Philippine’s systematic dismissal of habeas corpus or—as my work Owners of the Map analyses—Thailand’s new forms of constitutional dictatorship, a new wind of authoritarianism is blowing over East Asia. Contrary to existing theories of the “end of history” or of “democratic transition” this wind does not waft against the wish of the middle classes, but rather with their support, and it is not a temporary breeze, destined to died out, but rather a stable wind, one that carries forward an alternative system of governance.

Much has been written on this trend as the result of geo-political, military, and economic push and pull between the patronage of the United States and that of China. These explanations, while important, miss a central element evident to anyone who spends time with office managers, business executives, and traditional elites in Thailand: the growing popularity of authoritarian ideology among local middle class, a popularity that finds its roots in the shifting local meaning of words like corruption, good governance, and rule of law.

During the last decade, the understanding of corruption among Thai middle classes underwent a radical transformation. Corruption today does no longer refer to someone misusing public office for private gain. The word’s semantic universe has expanded to include three major components. Firstly, a traditional understanding of corruption as taking advantage of your position to steal money or gain. Secondly, an idea of moral corruption, related to the intrinsic immoral nature of one’s personality. And, thirdly, a vision of electoral corruption that reframes any redistributive policy favouring the working masses as a form of vote-buying. Under these new meanings, elections themselves become a corrupt practice, one that favours populist leaders who, through policies, gain popular support without necessarily producing “good governance.”

The discourse of good governance itself has become central to Thai middle classes’ ideological flirtations with authoritarianism. This mantra entered the country after the 1997 economic crisis, pushed by the IMF and the World Bank. These institutions understood the concept as a technocratic category, one that mostly meant efficient and transparent governance. In Thailand, however, the concept was translated by conservative political ideologues as thammarat, the governance of Dhamma, transforming good governance into righteous governance, a governance that does not rely on electoral support but rather on alignment with the monarch, the thammaraja.

While these semantic shifts in ideological categories may take local forms, they do not occur in an international vacuum. Previous authoritarian phases in Thailand—particularly the period between 1945 and 1992—had been supported, both economically and ideologically, by the United States and its anti-communist rhetoric. Since the 2014 coup, the junta has been looking to China for similar patronage.

Image result for The Middle Class in Cambodia

Cambodia is experiencing a rising middle class which has fueled a boom in smart phone access, now the primary access point for the internet.Young Cambodians today are speaking English fluently. Photo/Ian Taylor

The alignment between the two governments has not just been the result of real politic and shifting international alliances but also rooted in parallel claims about the rule of law and corruption. In 2002, the 16th Chinese Communist Party Congress endorsed a new rhetoric of legalism, as a more efficient system to deal with equal and fair participation. Political scientist Pan Wei, in a famous article that took the shape of a political manifesto for legalism stated that “rule of law directly answers the most urgent need of Chinese society—curbing corruption in times of market economy. Electoral competition for government offices is not an effective way of curbing corruption; it could well lead to the concentration of power in the hands of elected leaders.”

The middle class president

Jokowi’s developmentalist democracy goes beyond a simplistic personal attribute or set of beliefs: it is inherent to his class status.

 

 

 

 

 

While not as sophisticated as Professor Pan, and not with the same ability to govern as the Chinese Communist Party, the system emerging in Thailand since the 2014 coup looks quite similar: a legalistic system in which non-elected officers create and enforce the law, above and beyond the electoral will of their population. The Thai transition from a polity in which people make the rules through elected parliamentarians to one in which the rules are imposed from above for the people and parliament to follow, has been legitimised on a basic principle: the superiority of unelected “good people” over elected politicians in preventing corruption and establishing good governance.

It would be easy to dismiss these changes has temporary push backs. Yet, my work argues, something deeper is changing around Southeast Asia, something that we will not see or understand unless we stop working under preset theories of democratic transition and we engage ethnographically with the shifting landscapes of class alliances, everyday ideologies, and forms of governance. These transformations, in fact, are particularly resistant to quantitative analysis and questionnaires. Often they do not imply the emergence of new terminologies or ideological concepts but rather the re-signification of words like corruption, good governance or rule of law. It is only when we spend long stretch of time with people and participates to their lives that these new meanings emerge.

The risk of failing to see these transformations is a familiar one to people in the US: becoming aware of the emergence of a new political and social order when it is too late to do anything about it.

This post first appeared at the University of California Press blog.

Mekong River’s Fate : Major Challenges and Opportunities


April 6, 2018

Mekong River’s Fate : Major Challenges and Opportunities for Cambodia, Laos, Thailand and Vietnam

https://www.asiasentinel.com/econ-business/mekong-river-fate-cambodia/

Image result for Mekong River Meeting in Siem Reap

Prime Minister Hun Sen at the Third Summit of the Mekong River Commission in Siem Reap on April 5, 2018. Facebook

The Prime Ministers of the low-lying countries through which the Mekong River runs – Thailand, Laos, Cambodia, and Vietnam – have been meeting this week to attempt to reach agreement on strategies to address major challenges and opportunities facing the river’s huge basin, now and into the future, overshadowed by China, which clearly intends to exert greater influence over the river and its riparians, according to critics.

It is questionable whether any of the four, who began the meeting on April 4, demonstrate any real commitment to health of the river, which is vital to the wellbeing of 60 million people whose ancestors have for centuries relied on it for their livelihoods as well as for transport, water for cooking, irrigation, cleaning, and sanitation.

Image result for Mekong River Meeting in Siem Reap

 

Over the past two decades, most of the four countries’ leaders have instead demonstrated a willingness to build more dams on the river because population pressures and the burgeoning thirst for additional hydropower across Southeast Asia. There is little doubt that the character of the river, Southeast Asia’s largest, is under intense stress.

The main aim of this week’s meeting, at Siem Reap in Cambodia, is a discussion of the Mekong River Council Study, a massive 3,600-page attempt to assess the impacts of mainstream hydro projects begun in 2011. The analysis includes hydropower, irrigation, agriculture and land use, transportation, domestic and industrial water use, flood protection and includes climate change. It is described as an “an integrated, cross-sectoral, comprehensive and state-of-the-art study supporting sustainable development in the Mekong Basin.”

Unfortunately, the study findings conclude that the series of 11 large hydropower dams on the lower mainstream of the river and the 120 tributary dams planned by 2040 pose a serious threat to the ecological health and economic vitality of the region.

 

“Major detrimental impacts resulting from current hydropower plans will in turn produce massive trade-offs between water, energy and food,”according to International Rivers, a Berkeley, Calif-based NGO dedicated to protection and preservation of the world’s rivers,  which has dealt exhaustively with the council study. “Predicted impacts include, by 2040; a 30-40 percent decrease in Mekong fisheries — a loss of about 1 million tonnes per year and a staggering 97 percent reduction in the sediment load reaching the Mekong Delta. These impacts are expected to result in a drastic reduction in food security and agricultural productivity, alongside increased poverty levels and heightened climate vulnerability in much of the Lower Mekong Basin.”

Not only are fish populations expected to fall, the study suggests that there will be drastic changes in fish species with  migratory “white fish” species predicted to disappear entirely from Thailand and Laos and being pushed to the brink in Cambodia. Invasive species are expected to take their place, putting pressure on ecosystems.

To date, decisions on hydropower projects have been made by member country governments on a project-by-project basis, without regard to basin-wide impacts. The lower Mekong governments meeting at Siem Reap “must now ensure that the findings of the Council Study meaningfully inform decisions on future projects,” according to International Rivers.

Image result for Mekong River Meeting in Siem Reap

The 3rd Mekong River Commission (MRC) Leaders Summit in Siem Reap hosted by Cambodia’s  Prime Minister Samdech Techo Hun Sen.

Certainly, the stakes on the river have increased. The unsettling tendency of the Chinese government to throw its weight around in the lower Mekong basin as well as its frenetic dam-building in the upper reaches, in addition to development on the mainstream of the lower delta are of rising concern. Climate change is becoming an issue as is private funding, particularly by Thai interests, of dams in Laos.

“Beijing has continued to support those countries that are determined to develop dams on the river at any cost,” according to  Mervyn Piesse, Research Manager, Global Food and Water Crises Research Program for Future Directions International, an Australian research institute. “China provides funds, materials and labor for dam construction in Laos and Cambodia. While both countries see hydroelectric dams as an integral component of their economic development, Laos plans to graduate from least-developed country status mainly by exporting surplus hydroelectricity to its neighbours. China has been willing to help fund those ambitions, as it believes that it will help to further its interests across greater South-East Asia.”

One major issue is the so-called “run-of-river” concept, generally applied to hydropower projects that have only a small reservoir or no reservoir for storing water in contrast to mega-dams that store vast amounts of water and cost billions of dollars to build. The idea is to create sustainable hydro energy while minimizing the impact on the surrounding environment and nearby communities.

The “ROR” dams are theoretically able to harness the energy potential efficiently and without a major environmental impact. Without large reservoirs, they eliminate methane and carbon dioxide emissions caused by the decomposition of organic matter in conventional reservoirs.

Proponents argue that because proposed Mekong dams have limited storage capacity, the hydrological impacts will be minimal, as they allow a ‘natural’ flow of water through the dam, thus aiding the movement downstream of sediment and allowing for the migration of fish .

But, according to International Rivers, “focusing on the overall amount of water passing through a dam does not take into account impacts on flow patterns, including increased water levels during dry season and decreased levels during wet season. The ways in which dams alter seasonal flow patterns has severe adverse implications for downstream ecosystems and agricultural systems that are built around the seasonal flood pulse.”

ROR dams can have equally harmful impacts as conventional facilities, International Rivers says, “particularly on ecosystems and communities downstream. Some of these impacts are inherent; others depend on how a dam is operated. Unfortunately, the impacts of ROR dams tend to be overlooked and understudied, an oversight in part due to the assumption that ROR are less destructive than traditional dams.”

The NGO has published a fact sheet entitled ‘Swindling the Mekong: Run-of-River Hydro’ seeking to address what it calls some of the misconceptions that surround ROR dams, and examines specific case studies in the Mekong Basin.

A Specter is Haunting Asia – The Specter of Authoritarianism


April 6, 2018

A Specter is Haunting Asia – The Specter of Authoritarianism

 

This guest post is published around the Association for Asian Studies conference in Washington D.C., occurring March 22-25, 2018. #AAS2018

by Claudio Sopranzetti, author of Owners of the Map: Motorcycle Taxi Drivers, Mobility, and Politics in Bangkok

https://www.ucpress.edu/blog/35276/a-new-specter-is-haunting-asia-the-specter-of-authoritarianism/

In 1848, Karl Marx opened his manifesto with an eloquent sentence: “A specter is haunting Europe—the specter of communism.” One hundred and seventy years later, Laos and Vietnam are among the fastest growing economies of twenty-first century capitalism and the Chinese Communist Party plans to abandon the post-Mao doctrine of putting its assembly above any individual leader. Communism, which once materialized so prominently in East Asia, is little more than a faded ghost, haunting no one. Yet another specter has taken its place in Asia- the specter of authoritarianism.

Whether in terms of China’s attempts to establish a life-long chairmanship, Philippine’s systematic dismissal of habeas corpus or— as my work Owners of the Map analyzes—Thailand’s new forms of constitutional dictatorship, a new wind of authoritarianism is blowing over East Asia. Contrary to existing theories of the “end of history” or of “democratic transition” this wind does not waft against the wish of the middle classes, but rather with their support, and it is not a temporary breeze, destined to died out, but rather a stable wind, one that carries forward an alternative system of governance.

Much has been written on this trend as the result of geo-political, military, and economic push and pull between the patronage of the United States and that of China. These explanations, while important, miss a central element evident to anyone who spends time with office managers, business executives, and traditional elites in Thailand: the growing popularity of authoritarian ideology among local middle class, a popularity that finds its roots in the shifting local meaning of words like corruption, good governance, and rule of law.

Image result for Corruption in Thailand

 

During the last decade, the understanding of corruption among Thai middle classes underwent a radical transformation. Corruption today does no longer refer to someone misusing public office for private gain. The word’s semantic universe has expanded to include three major components. Firstly, a traditional understanding of corruption as taking advantage of your position to steal money or gain. Secondly, an idea of moral corruption, related to the intrinsic immoral nature of one’s personality. And, thirdly, a vision of electoral corruption that reframes any redistributive policy favoring the working masses as a form of vote-buying. Under these new meanings, elections themselves become a corrupt practice, one that favors populist leaders who, through policies, gain popular support without necessarily producing “good governance.”

The discourse of good governance itself has become central to Thai middle-classes ideological flirtations with authoritarianism. This mantra entered the country after the 1997 economic crisis, pushed by the IMF and the World Bank. These institutions understood the concept as a technocratic category, one that mostly meant efficient and transparent governance. In Thailand, however, the concept was translated by conservative political ideologues as thammarat, the governance of Dhamma, transforming good governance into righteous governance, a governance that does not rely on electoral support but rather on alignment with the monarch, the thammaraja.

While these semantic shifts in ideological categories may take local forms, they do not occur in an international vacuum. Previous authoritarian phases in Thailand—particularly the period between 1945 and 1992—had been supported, both economically and ideologically, by the United States and its anti-communist rhetoric. Since the 2014 coup, the junta has been looking to China for similar patronage. The alignment between the two governments has not just been the result of real politic and shifting international alliances but also rooted in parallel claims about the rule of law and corruption. In 2002, the 16th Chinese Communist Party Congress endorsed a new rhetoric of legalism, as a more efficient system to deal with equal and fair participation. Political scientist Pan Wei, in a famous article that took the shape of a political manifesto for legalism stated that “rule of law directly answers the most urgent need of Chinese society—curbing corruption in times of market economy. Electoral competition for government offices is not an effective way of curbing corruption; it could well lead to the concentration of power in the hands of elected leaders.” While not as sophisticated as Professor Pan, and not with the same ability to govern as the Chinese Communist Party, the system emerging in Thailand since the 2014 coup looks quite similar: a legalistic system in which non-elected officers create and enforce the law, above and beyond the electoral will of their population. The Thai transition from a polity in which people make the rules through elected parliamentarians to one in which the rules are imposed from above for the people and parliament to follow, has been legitimized on a basic principle: the superiority of unelected “good people” over elected politicians in preventing corruption and establishing good governance.

It would be easy to dismiss these changes has temporary pushbacks. Yet, my work argues, something deeper is changing around Southeast Asia, something that we will not see or understand unless we stop working under preset theories of democratic transition and we engage ethnographically with the shifting landscapes of class alliances, everyday ideologies, and forms of governance. These transformations, in fact, are particularly resistant to quantitative analysis and questionnaires. Often they do not imply the emergence of new terminologies or ideological concepts but rather the re-signification of words like corruption, good governance or rule of law. It is only when we spend long stretch of time with people and participates to their lives that these new meanings emerge. The risk of failing to see these transformations is a familiar one to people in the US: becoming aware of the emergence of a new political and social order when is too late to do anything about it.


Claudio Sopranzetti is a Postdoctoral Research Fellow at All Souls College at the University of Oxford. He is the author of Red Journeys: Inside the Thai Red Shirt Movement.

Thaksin Shinawatra prepares his party for elections in Thailand


February 25, 2018

Thaksin Shinawatra prepares his party for elections in Thailand

http://www.scmp.com/week-asia/politics/article/2134444/hong-kong-and-singapore-thaksin-shinawatra-prepares-his-party

Thaksin Shinawatra with his daughter Pintongta Shinawatra and son-in-law Nattapong Kunakornwong on February 16. Photo: Instagram

Thaksin Shinawatra with his daughter and son-in-law

The self-exiled former Prime Minister and kingmaker looks ready to lead his Pheu Thai back to power from abroad – but the ruling junta has other plans as it seeks to retain control of the country at the polls.

By Bhavan Jaipragas

Post-coup elections are on the horizon in Thailand, and Thaksin Shinawatra, the fugitive former Prime Minister, appears raring to reprise his kingmaker role put on hold by the ruling junta.

Thaksin raised eyebrows last week as he held court in Hong Kong and Singapore with elders from the deposed Pheu Thai party who had flown in to pay their respects to the man they still refer to as “the big boss”.

Thaksin’s sister Yingluck, Prime Minister and Pheu Thai leader at the time of the 2014 coup, is also a fugitive from the country and was traveling with her brother.

Pheu Thai on Thursday downplayed the meetings as Lunar New Year courtesy calls, but political observers say they are the latest sign that Thaksin will remotely spearhead campaigning ahead of polls the ruling generals have promised to hold early next year.

Thaksin Shinawatra, right, with Pheu Thai member Watana Muangsook when the two met this month. Photo: Facebook

The “semi-public” nature of the meetings meanwhile suggests a degree of muscle-flexing by the still-popular Pheu Thai amid rising public pressure against the junta over corruption allegations, analysts say. The party is the latest iteration of a two-decade-old political mass movement moulded by Thaksin from among the country’s rural poor.

The meetings in Hong Kong and Singapore, publicised by Pheu Thai leaders who met Thaksin, are a means to show his rural base that the party is still “his party, and not the party of some run-of-the-mill politician”, said Patrick Jory, a Thai politics researcher at the University of Queensland in Australia.

Thaksin and Yingluck took in Japan and China earlier this month, where they reportedly also met loyalists.

“You have to understand how powerful the Thaksin ‘brand’ is among his supporters,” Jory said. “For his working class supporters he is still seen as a hero, who delivered to those people who voted for him what he promised, until he was unjustly overthrown by the ‘elite’.”

Thaksin-linked parties triumphed in the six elections held since 2001, but are reviled by the country’s royalist and urban elite. Their dominance has coincided with a decade of political turmoil in the country. The pro-elite military staged two coups in that period – in 2006 and 2014.

Thaksin was Prime Minister from 2001 until his ousting in 2006, when he was also barred from politics and began his self-imposed exile. Two years later, he was sentenced in absentia to two years in prison for abuse of power – a ruling he said was politically motivated.

Thai Prime Minister Prayuth Chan-ocha, left, is hoping to stay in power after next year’s election. Photo: AFP

His brother-in-law Somchai Wongsawat briefly held the same position in 2008, while Yingluck was premier from 2011 until the 2014 coup. Yingluck was sentenced to five years in jail last year in relation to a failed rice subsidy scheme while she was Prime Minister.

Yingluck’s stint as premier saw her fugitive brother participate in decision-making via webcam from his base in London and Dubai.

Duncan McCargo, co-author of the book, The Thaksinization of Thailand, said despite his nearly decade-long exile Pheu Thai was “inextricably linked in the minds of voters with Thaksin”.

“He was not able to run himself in 2007 and 2011 but his influence remained immense. It’s basically his party,” the University of Leeds professor said.

Another objective of Thaksin’s meet-and-greet with Pheu Thai leaders, analysts say, was to shore up internal unity amid growing fears that the junta is seeking to splinter the party ahead of the general election.

Prime Minister Prayuth Chan-ocha, who was the armed forces chief at the time of the 2014 coup, is believed to be keen on retaining power after the polls.

 

One way he can do so is by making use of election new rules enacted by the junta that allow a victorious party to appoint a non-elected prime minister.

Kevin Hewison, a veteran Thai politics observer, said Thaksin likely saw “some disintegration” in the Pheu Thai party.

The junta is attempting “to actively recruit former Pheu Thai MPs into the myriad of new parties being set up under the new rules of elections”, said the emeritus professor at the University of North Carolina at Chapel Hill.

Thaksin, who once dubbed himself the “CEO Prime Minister” for his no-nonsense, technocratic approach to power, is unlikely to take such manoeuvres lying down.

 

Sudarat Keyuraphan, left, may be the next to lead the Pheu Party. Photo: AFP

Thai media, citing Pheu Thai figures who met Thaksin, said the former premier urged them to stand by his long-time ally Sudarat Keyuraphan as party leader.

Sudarat and Thaksin both briefly served as ministers in the 1990s under a coalition government. Sudarat, 56, was one of the founding members of the Thai Rak Thai party, the first incarnation of the pro-Thaksin, rural-based political movement.

Thailand-based political scientist Paul Chambers said Sudarat’s roots in Bangkok could be a shot in the arm for Pheu Thai, helping the party cut into the support of the Democrat Party – the party of choice of the urban elite.

Chambers and other analysts say Sudarat is also favourable in Thaksin’s eyes because she maintains ties with the junta top brass including the second-in-command, Prawit Wongsuwon.

Those ties could prove critical as her political fate – and that of Pheu Thai – ultimately lies with whether the junta follows through with its promise to hold elections.

Jory, the University of Queensland lecturer, said the latest meetings are likely to signal to voters the waning clout of the military.

A series of scandals have marred the junta’s time in power. Photo: EPA

The junta is reeling from multiple scandals including a social media campaign against Prawit over the so-called Watchgate saga in which social media sleuths uncovered his collection of some two dozen luxury time pieces.

The meetings meanwhile have taken place despite the junta’s warnings that it is illegal for the fugitive Thaksin to have links or influence over domestic politics.

Pheu Thai’s acting secretary general Phumtham Wechayachai in a statement on Thursday said the meetings had nothing to do with the party’s political affairs.

But Jory said “the fact that Thaksin can move around freely and meet Pheu Thai politicians so easily reinforces the military’s growing impotence.”

Bhavan Jaipragas