Diplomacy and Foreign Judges

June 13, 2018

Diplomacy and Foreign Judges

Image result for Diplomacy-and-Foreign-Judges


Image result for Diplomacy-and-Foreign-Judges

Justice Dalveer Bhandari was re-elected to the Hague – based International Court of Justice (ICJ) on November 20, 2017, as the UN General Assembly overwhelmingly supported his case forcing the UK to accept the will of the majority and withdraw its candidate Christopher Greenwood for the post.Justice Bhandari is recipient of a Doctorate (h.c) from The University of Cambodia, Phnom Penh in 2018.

Could there be a keener pleasure than to sit around a fire and discuss diplomacy with a diplomat? Of course, there is no fire; just coffee, and that only in plastic cups, which nevertheless provides the fire, inside, instead of outside, but with the same cheering and relaxing power.

It’s after the coffee break at the ‘Education Institute’ and Ambassador Palihakkara has invited questions. “You said we cannot operate in isolation. But we have opposed the intervention of foreign judges in HR issues. As a diplomat how do you view this?” a student asks. Palihakkara makes it clear that he views it with disfavour, and concern and has no doubts that the same degree of disfavour would be forthcoming from every country, were such a thing suggested to them.

“I have probably spent around 20, 25 years at the HR Commission and the UN and Council and I have not seen a single country who wants foreign judges to come. I think the foreign judges are being suggested on the basis that the judiciary of that country is not independent. So if you show that your judiciary is independent, no one can ask foreign judges to come. Personally, I think having foreign judges will create more problems than solutions.”

If we are up to showing that our judiciary is independent, we can take a firm stand that our judiciary meets international standards. So we don’t need foreign Judges

Not everyone feels this way. I have met Sri Lankan patriots who feel differently. “I have always argued; how do we set up a credible mechanism to inquire into this, credible to the Tamils, credible to the rest of the world, and credible to ourselves? I don’t think you can do that exclusively with a local system. You need to bring credibility to the system you are setting up by bringing in an international panel of experts to preside over, but don’t lose control over the process. I think it can be done. Foreign judges are basically judges who will apply the law,” Godfrey Gunatilleke, Chairman Emeritus, Marga Institute said to me in 2015, when I interviewed him for Sunday Island.

Under the influence of that memory, I question Mr. Palihakkara. “I think this whole issue of being against foreign judges goes against the grain because there’s a huge credibility issue in countries like SL, third world countries. Credibility is only achieved when foreign assistance is obtained,” I begin coherently enough but muddy the waters somewhat by mentioning, Scotland Yard assistance, foreign coaches, foreign technical assistance as fait accompli arguments in favour of foreign judges.

“There is a distinction between technical assistance and judges,” Mr. Palihakkara asserts gently. He is all for getting foreign technical assistance for forensic and investigative activity and think it will enhance credibility and efficiency. “Getting foreign judges for judicial verdict is different.” Obviously, the former commissioner of the Lessons Learnt and Reconciliation Commission feels strongly about this. Perhaps it’s a matter of national pride and honour, though the ambassador never puts it in such emotional terms. “There have been a lot of complaints about the judiciary, I agree with you. But we must rectify it here. We must allow the judges to work independently, not intimidate them. Politicians should stop telephoning them. Those are the things we must do. You can’t ask white gentlemen or ladies to come here and tell the judges that. You know our judges are literate people, educated, if they are allowed to work without telephone calls, intimidation and various other methods, they will work.”

Yes definitely national pride is an issue here. But not the only issue which plagues Mr. Palihakkara’s mind “If you have foreign judges, there will be conflict,” says this foreign service mandarin who became Foreign Secretary, Permanent Representative of Sri Lanka to the United Nations and retired as Governor of Northern Province. The idea of foreign judges according to Mr. Palihakkara generates too many open questions “Personally, I think having foreign judges will create more problems than solutions. How are the foreign judges going to operate? In conjunction with local judges or sitting in judgement of judgements delivered by local judges. Does our legal framework permit such things? Do we have to enact new legislation or is it possible to get the legislation through parliament? I remember in Cambodia they had foreign tribunals that was a failure. Some people criticized this for being a waste of UN money.”

You know our judges are literate people, educated, if they are allowed to work without telephone calls, intimidation and various other methods, they will work

Again, I have sat around a different fire and heard a different reaction to foreign judges, treating all anticipated problems as so much gristle to be cut away to reach the metaphorical meat- a solution to the credibility issues which would plague a purely domestic judicial process.

 “Hybrid as given in the OHCHR report suggests something in which foreign judges will be nominated by them like in Cambodia and Lebanon. We won’t have that. We won’t have UNHRC nominating our judges. The choice is ours. It won’t be hybrid in that sense. It will be hybrid in the sense that we will be bringing in international expertise to give credibility to this mechanism. I am with it,” Godfrey Gunatilleke had said sitting around our interview fire.

We won’t have UNHRC nominating our Judges. The choice is ours. It won’t be hybrid in that sense. It will be hybrid in the sense that we will be bringing in international expertise to give credibility to this mechanism

As I sit around this current fire and listen to Mr. Palihakkara, I am conflicted. How to break the deadlock between these two stances? What’s the clinching argument? What’s so wrong with foreign judges? If they will help bridge the trust deficit why not have them? What harm can they do, what danger do they inherently carry that no country will have them voluntarily? Can the trust deficit be addressed without incurring this sort of danger?

Yes, according to Mr. Palihakkara, if we are up to showing that our judiciary is independent, “we can take a firm stand that our judiciary meets international standards. So we don’t need foreign judges” If we don’t take this sort of firm stand, the ambassador cautions, “our local human rights problems get internationalised. Foreign judges mean you are internationalizing it.”

Yet resolution A/HRC/RES/30/1 co-sponsored and presumably containing text pre-negotiated and agreed upon by Sri Lanka, “Welcomes the recognition by the Government of Sri Lanka that accountability is essential to uphold the rule of law and to build confidence in the people of all communities of Sri Lanka in the justice system, notes with appreciation the proposal of the Government of Sri Lanka to establish a judicial mechanism with a special counsel to investigate allegations of violations and abuses of human rights and violations of international humanitarian law, as applicable; affirms that a credible justice process should include independent judicial and prosecutorial institutions led by individuals known for their integrity and impartiality; and also affirms in this regard the importance of participation in a Sri Lankan judicial mechanism, including the special counsel’s office, of Commonwealth and other foreign judges, defence lawyers and authorized prosecutors and investigators;”

 According to Mr. Palihakkara however, this resolution does not render us optionless by “mandating” foreign judges. “It’s not obligatory. It says having foreign assistance and judges would be important. So the option is left here”

The resolution being co-sponsored, doesn’t it mean that Sri Lanka too has affirmed the importance of the participation in a Sri Lankan judicial mechanism of foreign judges? It would appear not, to judge by the curt repudiation of the idea by the President of Sri Lanka in his  January 21, 2016 interview with BBC Sinhala service, just months after Resolution 30/1. Displaying decisive body language and barely concealed impatience with even the suggestion of international participation or foreign judges in investigating HR violation allegations, the President stated that of the proposed measures by the UN HR Commission, they have to consider which would be in the government’s power to adopt and which they wouldn’t be able to implement. Admitting the government’s clear acceptance of investigations into allegations of HR violations, the SL Head of State was categorical that ensuring fairness in such investigations should be done within a domestic judicial process, in accordance with SL constitution and without the participation of foreign judges, because they had no intention of importing foreign judges to ensure fairness. He will never agree to such a thing. He has faith in the Sri Lankan judiciary and the investigating bodies and officers within the terms of the constitution and a domestic mechanism. Even seeming to reject foreign investigative and forensic assistance, the President denied the need to import anyone from anywhere else.

There are three things to remember about Resolution 30/1. It resulted from a collaborative approach; its text was worked out between USA, new government of Sri Lanka and other stakeholders, from a first draft by USA; and it was co-sponsored by SL.

SL seems to say, we are within our rights to reject those few recommendations that we were unhappy about at the time of the collaboration. As a resolution is not a treaty, we didn’t feel it was necessary to make a ‘delete-or else’ fuss about every point in the collaborated text

The SL interpretation of ‘collaboration and co-sponsoring’ seems to be that there is no need for a collaborator to endorse and take responsibility for every point in the final collaborative/co-authored text. As long as the majority of the points are endorsed and complied with by the co-sponsoring, collaborating party, a collaborator’s/co-sponsor’s obligations can be considered fulfilled. As all collaborated texts are essentially compromises, SL seems to say, we are within our rights to reject those few recommendations that we were unhappy about at the time of the collaboration. As a resolution is not a treaty, we didn’t feel it was necessary to make a ‘delete-or else’ fuss about every point in the collaborated text. What we meant by affirming our collaboration as a co-sponsor is simply that overall, on the whole, for the most part, we are with Resolution 30/1, while retaining the right to disassociate ourselves from the unacceptable bits.

Evidently, countries have their ways of working within the UN system. Palihakkara tells us about Cuba, “USA was trying to harass Cuba on the human rights count but they fought successfully against the UN resolutions because they put in place in their own country, very efficient judicial and law enforcement measures. And eventually the USA had to withdraw those resolutions from the Human Rights Council.”

Sri Lanka’s difference I think to myself, seems to be that we don’t fight against the USA led UN resolutions. We collaborate with them and co-sponsor them so that when and if, we, like Cuba, put in place in our own country, very efficient judicial and law enforcement measures, USA can feel a warm glow that it was a partner, a stakeholder in that positive transformation. But then, didn’t USA feel a warm glow when Cuba was doing that, that it was USA resolutions that were driving positive change in Cuba? Apparently not. They would just have felt defeated with every resolution they had to withdraw.

Ambassador Palihakkara tells us that when he left New York in 2009, there was a USA sponsored resolution in the UN General Assembly, proposing an embargo against Cuba that only four out of the 193 UN member states supported. Cuba achieved this according to Mr. Palihakkara through the stance: “In our country, we may be poor but we don’t have torture, people don’t disappear. You can come and see.”

If we are ever able to take up such a stance, we won’t have defeated Resolution 30/1, we wouldn’t have defeated USA. But what will such ‘no defeating’ entail? The simplest way to make USA feel a warm glow could be to just do as it wishes. Is asserting our sovereignty within a collaborative approach harder than in a confrontational approach, where SL like Cuba would seek to defeat a UN resolution by proving positive things? These are things I don’t ask Mr. Palihakkara because it’s time to go home.

A new coalition politics? Harapan Government one month on

June 10, 2018

A new coalition politics? Harapan Government one month on

by Dr. Bridget Welsh@www,malaysiakini.com

COMMENT | Today (June 9) marks one month after the historic GE14. It is early days yet for the new Pakatan Harapan government with only a core minimalist cabinet in place. Yet, in the past month, there have been important messages that illustrate a commitment to a genuinely different form of governance.

At the same time, the cautious and more constrained manner Prime Minister Dr Mahathir Mohamad has gone about making important decisions show cases the different style of coalition politics that now operates in an arguably more challenging political environment than that faced by BN in the past.

Despite serious obstacles, Malaysia is embracing a ‘new politics’.

Meeting promises

To date, Harapan can point to four important areas where it has fulfilled its campaign promises.

The first is the zero rating for the GST, reducing the tax burden of ordinary Malaysians. This is the first step needed to remove the tax altogether when Parliament meets in July. This policy change has been carried out with minimal impact on financial markets, thanks in part to higher oil prices and an open recognition of the need for alternative revenue sources.

Second is securing the release and pardon of Harapan de facto leader Anwar Ibrahim. This took place in record time. While one might interpret the speed of the release on the part of authorities as an effort to fuel division and competition within Harapan, this move on the part of Mahathir showed a strong commitment to reform and the partnership within Harapan itself.

Third is the increased transparency of the new government, with many ministers regularly meeting the press and engaging the public and stakeholders. This has indicated greater responsiveness and accountability on the part of the new government from the starting gate. It is especially promising given the inward orientation for fact-finding and learning that is going on.

The greater transparency has revealed some of the problems the government has inherited and can be seen as a needed corrective action to reduce expectations. Key will be whether this pattern of engagement is maintained and how the government offers solutions to the exposed problems.

Fourth are the measures introduced to tackle corruption and abuse of power of the past. From the new attorney-general and police raids to the questioning sessions of a more active MACC, these measures highlight a commitment to dealing with the excesses of the previous government.

This guy and his wife have yet to be arrested

Malaysians are awaiting the arrest of Najib Razak and his wife, as revelations post GE14 a.k.a. Pavilion Residences have shown even more abuse to ordinary Malaysians than had been believed before the election. Sadly, more is likely to come as the investigations appear to show that the former Prime Minister betrayed not only his country but his own party as well.

Making appeals

Harapan has combined these actions by building on four important political narratives.

The first is the continued use of nationalism post-election, as the government has appealed to national pride and reached out directly to citizens. The most obvious example of this is the creation of the Tabung Harapan Malaysia – the crowd-funded initiative to address the public debt. It has reached over RM50 million in less than two weeks. This has tapped into the deep patriotism of Malaysians and has reinforced the view that the government is addressing the serious problems it inherited from the previous government.

A second important narrative is that of inclusiveness. Harapan has repeatedly sent the message that it is a ‘Malaysian’ government. From remarks about a minister’s ethnic identity to the appointments across races, Harapan has aimed for greater representation. This has extended to the inclusion of perceived Islamists within the government in key appointments in education.

There have simultaneously been repeated reassurances that Malay interests will be protected as the aim appears to move the discussion away from division and displacement. Many are awaiting the further 15 cabinet appointments, in particular with regard to East Malaysia, which to date has not adequately been included in the national government, especially given its numerical importance in the composition of the Harapan government.

Building on the anti-corruption measures noted above, Harapan has repeatedly emphasised that it will operate with the rule of law. The perceived lawlessness of the previous government and the arbitrariness of decisions of the past make this a stark difference in governance. It is not easy to change practices and norms, but proper processes and procedures have been given more of a place. The rule of law is now moving away from the practice of using the law to rule.

Perhaps the least touted narrative pre-GE14 is the introduction of greater austerity. Mahathir appears to be introducing more fiscally prudent practices, whether it in salaries or in international trips. This is in keeping with the revelations of serious and significant government debts, but also suggests a more measured approach to governance. There has been less patronage distributed through the use of positions so far.

The message has been sent that the cuts in spending are necessary, not to cover up for lavish spending and scandals such as 1MDB but to address them.

Resistance and resignations

Collectively, these changes in governance speak to a different form of governance. Public expectations remain high and vary sharply, with many of these expectations in contradiction to one another. Choices and priorities are being contested, with some understandably expressing dissatisfaction with the pace of change.

Unlike the BN government, Harapan is operating in an environment where it does not control the mainstream media outlets. It has yet to have a clear media strategy to deliver its messages, opting for less centralisation than the past and more diversity. It has inherited a climate of considerable political polarisation and routinised practices of disinformation.

Harapan also is facing considerable resistance inside, from elites who oppose appointees to more entrenched conservative forces in the system. While it is important to acknowledge considerable goodwill in the public at large, many are suspicious and some are outright hostile and defiant inside the system as they protect their own interests and welfare. Given that this norm of self-interest has been deeply socialised, it is hard to change attitudes overnight.

Many uncooperative senior officials will need to go, with the resignations to date only the tip of what is likely needed. A key challenge will involve winning needed allies and implementing policies, given that the previous government relied on consultants to a greater extent than the civil service. This will require wisdom and balance. The choices of bringing back those with experience in government, such as the former auditor-general, speaks to a recognition of the urgency of gaining control of government inside the government itself.

Some of the resistance is coming from rivalries within the Harapan coalition itself, as the differences over reform, personal positioning and policy priorities have stymied cooperation and slowed decisions. On the whole, these conflicts have been kept out of the public limelight, given the public pressure on Harapan to meet the expectations of its supporters and fulfil the responsibility it has been given.

The realities of Malaysia’s new politics are coalition politics never seen before. This model is based on equality, mutual respect and mutual dependence. This political model will continually need compromise and confidence in each other, not always viable given political histories.

Addressing trust deficits

Building trust is not easy. The trust deficit for the new government is on multiple fronts. It is with the general public socialised in suspicion of government and with half of the population that did not vote for Harapan are watching it carefully. It also extends to the coalition actors themselves within Harapan that are finding their way to work together.

Given the ideological and personality differences within the Harapan government, the outcomes and common narratives so far show that, even with rivalries and uncertainties, the coalition is coming together and a new form of coalition politics is emerging.

BRIDGET WELSH is an Associate Professor of Political Science at John Cabot University in Rome. She also continues to be a Senior Associate Research Fellow at National Taiwan University’s Center for East Asia Democratic Studies and The Habibie Center, as well as a University Fellow of Charles Darwin University. Her latest book (with co-author Greg Lopez) is entitled Regime Resilience in Malaysia and Singapore. She is following the Malaysian GE14 2018 campaign on the ground and providing her analyses exclusively to Malaysiakini readers. She can be reached at bridgetwelsh1@gmail.com.

The views expressed here are those of the author/contributor and do not necessarily represent the views of Malaysiakini.

Prime Minister Mahathir Mohamad speaks to VOA

May 30, 2018

Prime Minister Mahathir Mohamad speaks to The Voice of America (VOA)


Malaysia’s Prime Minister Mahathir Mohamad, back in power after a 15-year hiatus, says his first 20 years in office were “fairly easy” compared to what is confronting him now — massive debt in a country with an international reputation for corruption. Mahathir returned to power on May 9 in a spectacular election upset that saw him unite with his former opposition foes to overthrow a prime minister — Najib Razak — who is accused of helping to steal billions from his country in one of the biggest corporate frauds in history. Najib denies all the charges. “Well my first 20 years as prime minister was fairly easy. I inherited a system that is already there. All I had to do is to introduce new ideas so that we can expedite the growth and development of Malaysia,” the 92-year-old Mahathir told VOA in an exclusive interview. “But here I am dealing with a country that has been actually destroyed. Its finances have been destroyed. The system of government has been ignored and not used and a new system, or rather an authoritarian system has been introduced,” he said.


The Khon Kaen Model: Secondary Cities of Thailand

May 29, 2018

The Khon Kaen Model: Secondary Cities of Thailand

by Pechladda Pechpakdee@www.newmandala.org

Image result for Khon Kaen Model


Many sides in Thai politics have long agreed on the need to expand development into the provinces and reduce overcrowding in Bangkok. Yet inequality between the capital city and Thailand’s next most prominent cities—what this article calls “secondary cities”—remains high, a situation not helped by how the central government allocates development funds.

The phrase “Khon Kaen Model” connotes two rather disparate meanings. The first is deeply political. In 2014, the National Council for Peace and Order (NCPO) used “the Khon Kaen Model” to refer to a group in the province allegedly amassing forces and weapons to terrorise the citizenry. The group was arrested on 23 May 2014. But local administrators, academics and entrepreneurs refer to the Khon Kaen Model to capture the northeastern city’s unique private sector-driven approach to infrastructure development. The province of Khon Kaen is home to a first-class secondary city: situated in the heart of Isaan, connected to other parts of Thailand via high-speed railway, and on its way to being connected internationally via an airport. Khon Kaen also falls in both the East–West Economic Corridor and a sub-section of the North–South Economic Corridor.

Image result for Khon Kaen Model

Four cities, from four respective provinces, could be classified as secondary cities in Thailand’s northeastern region: Khon Kaen, Nakhon Ratchasima (Korat), Udon Thani and Ubon Ratchathani. Yet Khon Kaen has only recently been one of the centres of the Northeast that it is now—it is the only of Isaan’s “big four” whose development does not spring from being a former monthon (former administrative subdivisions used in the country during the early 20th century). When one examines the Northeast’s former administrative centres from which lesser satellite cities were managed—the monthon of Udon, Roi Et, Ubon and Nakhon Ratchasima—one might be surprised to find that Khon Kaen at the time had a relatively low population density compared to the monthon.

The patronage of Field Marshal Sarit Thanarat (in office 1959–63) was instrumental in kick-starting Khon Kaen’s rapid growth. Indeed, the first ever edition of the National Economic and Social Development Plan (1961–66) was drafted in Khon Kaen itself (the 12th and latest National Economic and Social Development Plan spans 2016–21). While the Plan’s schemes to reduce poverty were oriented toward snuffing the appeal of communism, which had found particularly receptive hearts in Thailand’s Northeast, infrastructure projects nevertheless accelerated Khon Kaen’s growth over a few short decades.

Image result for khon kaen university thailand


Image result for khon kaen university thailand

The Ubol Ratana Dam, opened in 1966, began producing adequate electricity to sustain large-scale industry, commerce, services and irrigation. Several factories sprung up in the vicinity of the dam to take advantage of the availability of both water and electricity, producing goods from sugar to paper. Khon Kaen University, the foremost educational institution in the Northeast, opened with an agricultural and engineering faculty in the hopes of steering students towards these skills. Meanwhile, Srinagarind Hospital now administers medical services not only to the Isaan population but patients from neighbouring countries.

Perhaps transport infrastructure has most accelerated the emergence of Isaan’s secondary cities. The heart of the Northeast’s connectivity lies in the Northeastern Railway Line and Mittraphap Road (“Friendship Road”) which pass through four provinces: Nakhon Ratchasima, Udon Thani, Nong Khai and Khon Kaen. Mittraphap Road, built with financial assistance from the United States and opened in 1957, initially served as route for transporting ammunition to the Vietnam War—but it also conveniently provided a conduit for transporting Isaan’s crops and other agricultural goods. After the construction of the Railway (the Bangkok–Ayutthaya line opened in 1896 but other lines were progressively added until 1958) and Mittraphap Road, Khon Kaen exploded into a junction for flows of goods and people.

But the distribution of wealth in Khon Kaen is distinguished by it never having been a monthon, meaning there is no clear class of privilege descended from former governors who took advantage of monopolies over governance to establish a base of wealth and land ownership. Khon Kaen’s relatively short history translates into a diverse population that has been buttressed by the migration of peoples in search of economic opportunity, including a notable Sino-Thai business community. Many of Khon Kaen’s upper class do not have long ancestral roots in the province—ties may extend back only as far as a generation or two.

Despite this, or because of it, the fraternity that characterises Khon Kaen’s “newly wealthy” is remarkable. These new elites are knitted together in networks that revolve around the province and a kind of regional pride. Many graduated from the Demonstration School of Khon Kaen University or Khon Kaen Wittayayon School (Isaan’s leading secondary schools)—these groups placed faith in regional education standards and resisted the trend of migrating to the capital city. Others pursued higher education in Bangkok or abroad but returned to contribute to the province’s development. A society of Khon Kaen’s elite now partake in a tradition of “gathering around the Chinese dinner table”, whereby they take turns each month to host each other over for dinner. These elites repeatedly tell me that they view each other not as “rivals in business” but as “friends in business”.

In the past, Khon Kaen’s elites—whether formally in the case of MPs or informally in the case of chao pho—appeared satisfied to leave the province’s development to the fate determined by the central government’s distribution of funds. While expectations remain low that the central government will invest in Khon Kaen’s internal transportation infrastructure, the inception of a new economic elite has blossomed alongside changes in local leadership. The laying of plans to unleash Khon Kaen’s development potential has been subsequently driven by networks of entrepreneurs, municipal officials and local academics, who proactively bypass neglect from the central government through public–private partnerships to provide public services.

Phiraphon Phatthanaphiradet, the Khon Kaen mayor from 2000–12 (and from a family of mall tycoons), espoused a governance philosophy based on the “triangle that moves that mountain” theorised by Dr Prawet Wasi: the development of a city relies on a coalition between three sectors 1) the municipal government 2) civil society 3) the scholarly community. Khon Kaen’s municipal government under Phiraphon exhibited a genuine interest in supporting political participation, winning a number of national awards including from the King Prajadhipok’s Institute. This philosophy was passed onto the current Mayor of Khon Kaen, Teerasak Teekayuphan (formerly the vice-mayor, Teerasak graduated from the same high-school cohort as Phiraphon. His family migrated from the province of Yala to Khon Kaen for business purposes).

Teerasak has recruited academics such as Assoc. Prof. Dr. Rawee Hanpachern to lead the designing of municipal development initiatives—the well-publicised “Khon Kaen Smart City” development blueprint first emerged four years ago as a partnership between the municipal government and Khon Kaen University’s Faculty of Architecture. On the other hand, private businesses are providing the extraordinary capital required to administer, provide and build the infrastructure underpinning mass services.

Public transport infrastructure in Khon Kaen—such as an ambitious 26km light rail line—is being funded and spearheaded by the Khon Kaen Think Tank (KKTT), a group of Khon Kaen’s 20 leading “new gen” businessmen. The group counts among its ranks Suradech Taweesaengsakultha, an automobile tycoon, and real-estate magnate Channarong Buristrakul. Each member contributed 10 million baht to establish the think tank and pool capital for building up the city’s infrastructure. The group of business magnates remembers well that “mobility drives the city”, but are no longer content to wait for the benevolence of the central government.

That Khon Kaen lags behind Bangkok when it comes to development is here perhaps beside that point: development communities on the ground have their eyes on following a unique path to prosperity. As one Khon Kaen citizen explained to me with pride, “We’re going to do better. We’re not following Bangkok’s vision of the future”.

Still, the “Khon Kaen Model” of private-sector driven development has met with some friction from both the central government and local communities—some cannot help but be suspicious of wealthy tycoons openly cozying up alongside politicians. When push comes to shove, it cannot be denied that the members of KKTT see business opportunities in the process of developing Khon Kaen. There have been accusations that some have exercised leverage in determining the locations of light-rail stations to push up investment in their real estate. Still, it was something of a win-win situation when KKTT, via the Cho Thavee Corporation, began trialling modern “smart bus” services in Khon Kaen (allowing Cho Thavee to in turn leverage its experience providing bus services to win a tender to supply buses to the Bangkok Mass Transit Authority).

Having worked alongside municipal governments in several committees to draft city development plans, both in Isaan and in other regions, I can say that I have never seen anything like “the Khon Kaen Model” wherein the local government and the private sector are so proactively sidestepping the central government. How the Model unfolds is well worth watching. Still, I too cannot help but ask whether the future of Khon Kaen’s development is being left in the hands of one small capitalist group. Moreover, what does the bright future foretold by the Khon Kaen Model mean for other cities with far fewer comparative advantages than those with which Khon Kaen has been blessed?

จังหวัดขอนแก่น จัดได้ว่าเป็น เมืองอันดับสองชั้นนำที่มีทิศทางการพัฒนาเมืองเชิงรุกที่น่าสนใจ ประกอบกับศักยภาพและโอกาสที่มีอยู่ อย่างการอยู่ในตำแหน่งศูนย์กลางของภาคอีสานการพัฒนาระบบรางอย่างรถไฟรางคู่ รถไฟความเร็วสูง การยกระดับสู่สนามบินนานาชาติ การอยู่ในสายทางระเบียงเศรษฐกิจสำคัญอย่างระเบียงเศรษฐกิจตะวันออกตะวันตก (East–West Economic Corridor) และแนวย่อยของระเบียงเศรษฐกิจเหนือ ใต้ (North–South Economic Corridor) ทำให้ขอนแก่นเป็นเมืองแห่งโอกาสอย่างต่อเนื่องมากว่า 50 ปีมาแล้ว โดยเส้นทางการพัฒนาเมืองขอนแก่นเป็นสิ่งที่ควรค่าแก่การศึกษาและขบคิดถึงประเด็นทิศทางการพัฒนาเมืองในระดับภูมิภาค

แผนพัฒนาฯเพื่อขจัดความยากจน ดึงมวลชนจากคอมมิวนิสต์

เมืองขอนแก่นเป็นหนึ่งในสี่เมืองหลักของภาคอีสาน อันประกอบด้วย เมืองนครราชสีมา เมืองขอนแก่น เมืองอุดรธานีและเมืองอุบลราชธานี ซึ่งตำแหน่งที่ตั้งของเมืองขอนแก่นนำมาสู่ความได้เปรียบด้านที่ตั้งที่มีศักยภาพการเป็นศูนย์กลางทางภูมิศาสตร์ของภาคอีสานและการเป็นศูนย์กลางการขนส่งทั้งเส้นทางเดินรถ รถไฟ และการพัฒนาสู่สนามบินนานาชาติ  โดยหากพิจารณาเมืองอันดับสองในภาคตะวันออกเฉียงเหนืออย่าง นครราชสีมา อุดรธานี ขอนแก่นและอุบลราชธานีแล้วนั้น เมืองขอนแก่นเป็นเมืองหลักเมืองเดียวในอีสานที่ไม่ได้มีพัฒนาการมาจากการเมืองมณฑลหลักเช่นเมืองอื่นๆ ปัจจัยที่ทำให้ขอนแก่นก้าวกระโดดขึ้นมาอย่างโดดเด่น ส่วนนึงเป็นเพราะคุณูปการจากจอมพลสฤษดิ์ ธนะรัชต์ ซึ่งเป็นนายกรัฐมนตรีในขณะนั้น ได้ให้ความสำคัญในการพัฒนาภาคตะวันออกเฉียงเหนือ จนเป็นที่มาของแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 1 (พศ.2504-2509)ซึ่งได้เขียนขึ้นที่จังหวัดขอนแก่น เพื่อมุ่งเป้าขจัดความยากจนและการแพร่เข้ามาของลัทธิคอมมิวนิสต์ ซึ่งภาคอีสานนั้น เป็นพื้นที่เสี่ยงต่อความมั่นคงเป็นอย่างมาก หลายแห่งทางรัฐ ระบุให้เป็นพื้นที่สีชมพูและสีแดง เนื่องจากมีการระดมมวลชนและก่อความไม่สงบ จากการแทรกซึมของกลุ่มลัทธิคอมมิวนิสต์  ที่ได้ประสบชัยชนะในประเทศเวียตนามและประเทศลาวมาแล้ว


การเปิดพื้นที่การพัฒนาโครงสร้างพื้นฐานได้สร้างการเปลี่ยนแปลงโฉมหน้าเมืองขอนแก่นในระยะเวลาไม่กี่สิบปี จากการพัฒนาโครงสร้างพื้นฐาน อย่างเช่น เขื่อนอุบลรัตน์ที่ผลิตกระแสไฟฟ้าได้ปริมาณมากพอที่จะให้บริการแก่ภาคอุตสาหกรรม การค้าและบริการ การชลประทานเพื่อการเกษตร  ทำให้มีโรงงงานอุตสาหกรรมจำนวนมากตั้งอยู่รอบๆพื้นที่เขื่อนอุบลรัตน์ เช่น โรงงานน้ำตาล โรงงานกระดาษ เนื่องจากมีน้ำและไฟในปริมาณที่ใช้ในการอุตสาหกรรม การสร้างมหาวิทยาลัยขอนแก่น ที่กลายเป็นสถาบันการศึกษาหลักในระดับภูมิภาค ที่เริ่มแรกมีคณะเกษตรศาสตร์และวิศวกรรมศาสตร์เพื่อการผลิตบุคคลากรมาพัฒนาท้องถิ่น มีศูนย์ผลิตบุคคลากรด้านการแพทย์และมีโรงพยาบาลชั้นนำในระดับภูมิภาคที่ให้บริการแก่ประชาชนในภาคอีสานและประเทศข้างเคียง สิ่งสำคัญคือ มีถนนมิตรภาพ (Friendship Road) ที่สร้างโดยสหรัฐอเมริกาที่มุ่งหมายเพื่อจะเป็นเส้นทางลำเลียงยุทโธปกรณ์ เพื่อสงครามเวียตนาม และในอีกทางหนึ่งก็อำนวยความสะดวกในการขนส่งพืชผล ผลิตภัณฑ์การเกษตร อำนวยความสะดวกแก่การเดินทางไปยังพื้นที่ต่างๆของภาคอีสานด้วย

ขอนแก่นในช่วงห้าสิบปีที่แล้วจึงเป็นดินแดนแห่งโอกาสในการเข้ามาหาชีวิตที่ดีกว่าของผู้คนมากมายทั้ง โดยเฉพาะในเมืองที่มีชาวไทยเชื้อสายจีนที่มีความถนัดในการทำธุรกิจ ค้าขาย เช่น ธุรกิจค้าขายเกี่ยวกับผลิตภัณฑ์การเกษตร ธุรกิจแปรรูปพืชผลการเกษตร โรงแรม ร้านอาหาร การธนาคาร เมืองขอนแก่นจึงเติบโตอย่างต่อเนื่องโดยมาจากบุคคลากรที่หลากหลายเข้ามาอยู่ในเมือง ทำให้ปัจจุบันขอนแก่นดำรงบทบาทของความเป็นเมืองหลักในภูมิภาคหรือ เมืองรอง (secondary city) โดยเป็นศูนย์กลางการค้า การบริการ การศึกษา การรักษาพยาบาล การเดินทางและอีกหลายด้าน ส่งผลให้ มีทั้งรายได้เข้าสู่เมืองจำนวนมาก และมีบุคคลากรที่มีศักยภาพในการด้านต่างๆ ซึ่งข้อแตกต่างจากเมืองอื่นๆคือ ขอนแก่นเป็นเมืองที่ไม่ได้มาจากเมืองหลักของมณฑลเดิม ที่มีเจ้าเมืองที่เก่ามีอิทธิพลในทางอำนาจปกครองเดิม มีฐานเศรษฐกิจเดิมอยู่ มีการครอบครองที่ดินเดิมจำนวนมาก อย่างเมืองอื่นๆในอดีต  ขอนแก่นนั้นเป็นเมืองแห่งการหลอมรวมผู้คนด้วย “โอกาส” คนที่ที่มาอยู่เมืองขอนแก่นจึงมีความหลากหลาย ขอนแก่นเป็นเมืองที่ไม่ได้มีประวัติศาสตร์ความเป็นมายืนยาว จึงเป็นเมืองที่มีบริบทการพัฒนาจาก “การสร้างสรรค์สิ่งใหม่” มากกว่า การ “อนุรักษ์”


คหบดีของเมืองขอนแก่น หลายคนไม่ได้มาจากรากเหง้าที่เป็นคนเมืองขอนแก่น แต่มีบรรพบุรุษรุ่น ปู่ย่า พ่อแม่ ที่เห็นโอกาสในการเข้ามาทำการค้าธุรกิจในเมืองนี้ ในอดีตผู้นำในเมืองขอนแก่นทั้งแบบทางการและไม่เป็นทางการ อย่างสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร (สส.) นายกเทศมนตรี และเจ้าพ่อ เป็นผู้ที่มีอิทธิพล บารมีในพื้นที่อย่างเช่น เสี่ยเล้ง ฉายามังกรแห่งอีสาน ที่มีอำนาจจากความร่ำรวยในธุรกิจหลากหลายประเภท ที่ การพัฒนาเมืองในอดีตเป็นเรื่องที่ดูจะไกลตัว และปล่อยไปตามยถากรรมที่ภาครัฐจะจัดสรรแผนและงบประมาณมาให้ในท้องถิ่น อย่างเดิมที่เคยเป็นมา มากกว่าจะเป็นเรื่องที่คนขอนแก่นจะมากำหนดทิศทางการพัฒนาของตัวเอง แต่สิ่งหนึ่งที่ผู้เขียนเห็นได้ถึงความแตกต่างของคหบดีรุ่นใหม่ของเมืองขอนแก่น มีความแตกต่างจาก จากคหบดี เมืองหลักอื่นๆคือ คหบดีรุ่นใหม่เหล่านี้มีสายสัมพันธ์กันดี ไม่ได้มีความแตกแยกมีวัฒนธรรมอย่างหนึ่งที่ผู้เขียนเห็นว่า สิ่งนี้เป็นเรื่องที่ดีและเป็นจุดบ่มเพาะแห่งการร่วมมือกันพัฒนาคือ การมีแชร์โต๊ะจีน โดยกลุ่มคหบดีเมืองขอนแก่นจะมีวัฒนธรรมรวมตัวกันทานอาหารร่วมกัน โดยผลัดเปลี่ยนกันเป็นเจ้าภาพทุกเดือน ซึ่งการสมาคมสังสรรค์รูปแบบนี้ คหบดีรุ่นใหม่ต่างบอกเป็นเสียงเดียวกันว่าเป็นจุดที่ทำให้พวกเขาได้มองเห็นกันและกันจากรุ่นต่อรุ่น เป็นพันธมิตรในการต่อยอดทำธุรกิจมากกว่าจะเป็นศัตรูคู่แข่งขันดังเช่น คหบดีเมืองหลักอื่นๆ ที่มักจะไม่ลงรอยกันหรือไม่มีสัมพันธ์อันดีต่อกัน ซึ่งสิ่งนี้ผู้เขียนมองว่า เป็นต้นทุนทางสังคมที่เมืองอื่นๆไม่มีเช่น ขอนแก่น หรือ แม้กระทั่งสายสัมพันธ์ผ่านสถาบันการศึกษาหลักในจังหวัด ที่คหบดีหลายท่าน ก็จบการศึกษาระดับมัธยมในจังหวัดอย่างโรงเรียนขอนแก่นวิทยายนและโรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยขอนแก่น ซึ่งทั้งสองโรงเรียนถือเป็นโรงเรียนชั้นนำในภูมิภาคในขณะนั้น ซึ่งเราจะเห็นความเป็น “ภูมิภาคนิยม” คือ คหบดีส่วนมากเชื่อมั่นในมาตรฐานการศึกษาภายในเมืองขอนแก่น โดยที่ไม่จำเป็นต้องไปเรียนในกรุงเทพ และท้ายที่สุดหลายคนได้เติบใหญ่ ไปศึกษาระดับอุดมศึกษาทั้งในกรุงเทพและต่างประเทศ แล้วได้กลับมาทำงานด้านการพัฒนาเมืองขอนแก่นร่วมกันได้ ก็ด้วยการเป็นมิตรที่ดีต่อกันในอดีต ที่ส่งผลต่อการทำงานพัฒนาเมืองร่วมกัน


สิ่งหนึ่งที่ผู้เขียนเห็นพัฒนาการของเมืองขอนแก่นมาตลอดคือ การเปลี่ยนแปลงของเจเนอเรชั่น ผู้นำทางการเมืองมีผล ต่อการพัฒนาเมืองอย่างมากในเจเนอเรชั่นที่สาม คหบดีรุ่นใหม่เหล่านี้มีความพร้อมในทุกด้าน ทั้งความมั่นคง มั่งคั่งทางเศรษฐกิจ ส่วนมีการศึกษาไม่ต่ำกว่าระดับปริญญาโท และอายุที่กำลังมีไฟในการพัฒนา โดยเห็นประสบการณ์จากกรุงเทพและต่างประเทศ ซึ่งมีบทบาทที่แตกต่างกันไป โดยทางเทศบาลนครขอนแก่นนั้น มีประวัติที่ดีมากในการด้านการสร้างความมีส่วนร่วมจากทุกภาคส่วน จนได้รับรางวัลจากสถาบันพระปกเกล้า ตั้งแต่สมัย นายกเทศมนตรี พีระพล พัฒนพีระเดช (เริ่มเป็นนายกฯ เมื่อปี 2543 ต่อจากบิดาที่เคยเป็นนายกฯมาแล้ว จนถึงปี 2555) เขามาจากตระกูลที่มีธุรกิจห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่ของเมืองขอนแก่นซึ่งสมรสกับลูกสาวคหบดีที่ประกอบธุรกิจด้านเครื่องยนต์การเกษตร โรงแรมและอสังหาริมทรัพย์ และจบการศึกษาจากต่างประเทศ ซึ่งในขณะนั้น พีระพลจัดเป็นผู้บริหารท้องถิ่นรุ่นใหม่ที่มีแนว ความคิดสร้างสรรค์ เน้นการมีส่วนร่วมของประชาชน และมีนวัตกรรมการบริหารใหม่ๆ จนคว้ารางวัลผลงานดีเด่นจาก หน่วยงานระดับประเทศเป็นจำนวนมาก  โดยมีความเชื่อมั่นในหลักการ “สามเหลี่ยมเขยื้อนภูเขา” ของนายแพทย์ประเวศน์ วะสี กล่าวคือ เมืองจะพัฒนาได้ ต้องมีส่วนร่วมจาก 1 ภาคเทศบาล 2 ภาคประชาชน 3 ภาควิชาการ หลังจากที่หมดวาระ ก็ได้ส่งต่อแนวคิดการพัฒนาต่อ เพื่อนร่วมทีมการทำงานพัฒนาเมือง คือ นายธีระศักดิ์ ฑีฆายุพันธ์ นายกเทศมนตรีท่านปัจจุบัน (เดิมเป็นรองนายกเทศมนตรีฯ) ซึ่งก็เป็นคหบดีที่เป็นเพื่อนร่วมชั้นเรียนกับอดีตนายก พีระพล โดยธีระศักดิ์ที่มีพื้นเพเดิมจาก อำเภอเบตง จังหวัดยะลา แต่ภายหลังได้ย้ายมาประกอบธุรกิจในขอนแก่น แต่ได้ยังดำเนินการพัฒนาเมืองด้วยอุดมการณ์เดียวกัน โดยได้สร้างทีมงานในตัวเทศบาลและดึงภาควิชาการเข้ามาทำงานพัฒนาเมืองด้วย โดยมี รศ.ดร.รวี หาญเผชิญ ซึ่งเป็นผู้นำการพัฒนาเมืองในภาควิชาการก็อยู่ในตระกูลคหบดีเก่าเมืองขอนแก่น ซึ่งได้อธิบายถึง ปูมหลังสู่ความเป็นเมืองขอนแก่นสมาร์ทซิตี้ ว่า เดิมที 4 ปีที่แล้วนั้นมาจาก การทำงานประสานกันระหว่างเทศบาลนครขอนแก่นและสถาบันการศึกษา คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ ม.ขอนแก่น และ ที่ปรึกษากรรมาธิการสถาปนิกผังเมืองอีสานเป็นหนึ่งในแกนนำสำคัญก็ได้ชักชวนผู้เขียนซึ่งเป็นประธานกรรมาธิการสถาปนิกผังเมืองอีสานเข้ามาร่วมทีมด้วย จะเห็นได้ว่า สายสัมพันธ์อันดีและการเปิดกว้างหาพันธมิตรการทำงาน เป็นปัจจัยสำคัญในพัฒนาการเมืองขอนแก่น

การเดินทางขับเคลื่อนเมือง (Mobility Drives City)

อาจกล่าวได้ว่า จุดเริ่มและจังหวะของการก้าวเข้าสู่ขอนแก่นโมเดลและขอนแก่นสมาร์ทซิตี้นั้น มีปัจจัยหนุนมากมาย จากโอกาสที่ขอนแก่นได้รับในฐานะที่มีตำแหน่งที่ตั้งอยู่ในระเบียงเศรษฐกิจสำคัญพาดผ่าน อย่าง (East–West Economic Corridor) ทำให้มีแนวคิดการพัฒนาเมืองที่จะสร้างโอกาส ตามศักยภาพที่ขอนแก่นมี และกำลังจะเกิดขึ้น จากโครงการขนส่งต่างๆทั้งรถไฟความเร็วสูง นำมาสู่การพัฒนารถขนส่งสาธารณะรางเบา (LRT) ที่มีการผลักดันจากหลายภาคส่วน ทั้งกลุ่มหอการค้าฯ กลุ่ม KKTT (Khon Kaen Think Thank) ซึ่งเป็นกลุ่มนักธุรกิจคลื่นลูกใหม่ที่รวมตัวกัน เช่น คุณสุรเดช ทวีแสงสกุลไทย ซึ่งเป็นคหบดีที่มีธุรกิจต่อรถยนต์ระดับประเทศอย่างกลุ่ม ช.ทวี  คุณชาญณรงค์ บุริสตระกูล คหบดีจากธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ เป็นต้น โดยกลุ่ม KKTT เป็นกลุ่มนักธุรกิจชั้นแนวหน้าของเมืองขอนแก่น 20 คน ร่วมกันลงขันคนละ 10 ล้านเพื่อ “ต่อยอดโอกาส” การพัฒนาเมืองโดยอาศัยแนวคิด การเดินทางขับเคลื่อนเมือง (Mobility Drives City) ขับเคลื่อนประสานงานที่เริ่มจากท้องถิ่น


อย่างไรก็ตามเส้นทางการพัฒนาและผลักดันการพัฒนาเมืองเชิงรุก จากการประสานกันทั้งฝ่ายวิชาการที่มีหลักการ ฝ่ายผู้นำท้องถิ่นอย่างเทศบาลที่แข็งแกร่งและเป็นนักประสานสิบทิศ ฝ่ายกลุ่มทุนนักธุรกิจที่มีความฉลาดเฉลียวและมีชั้นเชิง ขอนแก่นโมเดลจึงไม่ใช่สูตรสำเร็จที่เมืองอื่นๆจะลอกเลียนแบบได้ง่ายๆ แม้ขอนแก่นโมเดลจะมีการเคลื่อนไหวที่หวือหวาและนับเป็นเรื่องที่ใหม่ล้ำหน้ามากในการพัฒนาเมืองของไทยที่มีการขับเคลื่อนจากภูมิภาค จนสร้างแรงกระเพื่อมไปสู่เมืองหลักอื่นๆในภูมิภาคหรือเมืองรอง (secondary cities) อื่นๆ อย่างเช่น ภูเก็ต เชียงใหม่ พิษณุโลก เป็นต้น แต่ขอนแก่นโมเดลนั้น ก็สร้างความกังวลจากภาครัฐและประชาชนบางส่วนในท้องถิ่น ขณะที่ภาครัฐไม่เชื่อมั่น เชื่อมือ ในความสามารถของท้องถิ่น ตลอดจนความเป็นไปได้ของโครงการ  ประชาชนบางส่วนก็อาจยังคงระแวงกับภาพลักษณ์ของนักการเมือง และนักธุรกิจที่มีผลประโยชน์แอบแฝงอยู่ ซึ่งก็ปฎิเสธไม่ได้ว่าความฉลาด เฉลียวมีชั้นเชิง ก็มาพร้อมกับการสร้างความระแวงจากคนรอบข้าง ดังเช่น เราจะเห็นสถานการณ์ win-win situation จากการที่ กลุ่ม KKTT โดย ช.ทวี อาศัยการใช้พื้นที่เมืองขอนแก่นเป็นเวทีจำลองความสำเร็จในการให้บริการ smart bus ที่ล้ำหน้า โดยคนขอนแก่นได้ใช้รถโดยสารที่มีความทันสมัยก่อนใคร เพื่อนำเอาความสำเร็จในการทดสอบโมเดลการให้บริการในเมืองขอนแก่นเป็นบันไดความสำเร็จไปสู่การชนะการประมูลรถ ขสมก.ในกรุงเทพมหานคร  หรือการระแวงต่อการที่กลุ่มทุนมีอิทธิพลต่อการชี้นำตำแหน่งที่ตั้งของสถานี LRT เพื่อหวังในการลงทุนอสังหาริมทรัพย์ ซึ่งจะปฏิเสธไม่ได้ว่ากลุ่มทุนเหล่านี้เห็นโอกาสในการพัฒนาของขอนแก่นโมเดล

ในขณะที่เมืองอื่นๆประสบกับปัญหาตั้งแต่การเริ่มโครงการที่ไม่มีต้นทุนทางสังคมแบบขอนแก่นโมเดลจากการรวมตัวพูดคุยและมีเป้าหมายร่วมกันหลายๆฝ่ายในการพัฒนาเมือง ผู้เขียนก็มีคำถามต่อขอนแก่นโมเดลว่า เรายอมรับได้กับสถานการณ์แบบนี้ได้หรือไม่ และเราจะอยู่ร่วมกันอย่างมั่นใจ ได้อย่างไรให้เกิดผลลัพธ์ที่เกิดประโยชน์สูงสุดแก่ส่วนรวม

หรือการตกเป็นของกลุ่มทุน กลุ่มหนึ่ง กลุ่มใด แบบการเมืองและการพัฒนาประเทศระดับชาติ?

ในอนาคตอันใกล้นี้ เรากำลังจะมีโอกาสอย่าง รถไฟความเร็วสูงจาก กรุงเทพ ผ่านโคราช ขอนแก่น อุดร หนองคาย ไปสู่ลาวและจีนนั้น หากยังไม่ได้มีการเตรียมพร้อมที่ดีของเมือง ซึ่งก็จะเป็นที่น่าขบคิดว่า  อนาคตของขอนแก่นที่มีปัจจัยหนุนส่งที่พรั่งพร้อมและเมืองอื่นๆที่มีความพร้อมน้อยกว่าจะเป็นอย่างไร?  ผู้เขียนพิจารณาว่าจะเป็นเรื่องที่น่าเสียดายหากมีการ “ซ้ำประสบการณ์เดิม” กับประสบการณ์ทางการเมืองระดับชาติและการพัฒนาเมืองอื่นๆ หากไม่มีการเตรียมการณ์พัฒนาและวางแผนที่ดี หรือแม้กระทั่งการเกิดอุปสรรคที่จะไม่ทำให้เกิดขอนแก่นโมเดลที่เป็นการเคลื่อนไหวพัฒนาเมืองในระดับท้องถิ่น โดยคนขอนแก่นจะมีโอกาสเป็นผู้กำหนดวิถีและรูปแบบในการพัฒนาเองและเป็นตัวอย่างในการขับเคลื่อนเมืองรองอื่นๆต่อไป

About the Author

Pechladda Pechpakdee Pechladda Pechpakdee

ผศ.ดร.เพชรลัดดา เพ็ชรภักดี อาจารย์ประจำคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ ผังเมืองและนฤมิตศิลป์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม และประธานกรรมาธิการสถาปนิกผังเมืองอีสาน มีความสนใจในเรื่องการเมืองและการพัฒนาเมือง โดยจบการศึกษาด้าน Development Studies จาก School of Politics and International Studies, The University of Leeds, UK มีประสบการณ์ในด้านการศึกษาวิจัยและวางแผนพัฒนาเมืองให้กับ กรมโยธาธิการและผังเมือง การเคหะแห่งชาติ และเทศบาลต่างๆ

Pechladda Pechpakdee is based in the Faculty of Architecture, Urban Design and Creative Arts at Mahasarakham University. She has worked on city development plans with Thailand’s Department of Public Works and Town and Country Planning, the National Housing Authority and a number of municipal governments. She is the President of the Isaan branch of the Thailand Urban Designers Associations.



GE-14: The Battle to Lead Malaysia Gets Personal

April 28, 2018

GE-14: The Battle to Lead Malaysia Gets Personal

By Rosalind Mathieson and Shamim Adam

Malaysia’s Prime Minister Najib Razak may be best known internationally for a multibillion-dollar scandal at state investment fund 1MDB, a money trail that led to the Hollywood blockbuster, The Wolf of Wall Street, a $250 million yacht and a $3.8 million diamond given to actress Miranda Kerr.

At home, it’s his intensely personal election battle with a 92-year-old patron-turned-enemy that’s gripping the nation.

 Najib weathered the initial storm over 1MDB, and was cleared of wrongdoing. Now he has to defeat the man who helped bring him to power in 2009, Mahathir Mohamad, who came out of semi-retirement after they fell out over issues including 1MDB.

At stake for Najib is his coalition’s six-decade grip on power. He lost the popular vote in 2013 but won a narrow majority of seats in parliament. In his first international interview in more than three years, Najib said he’s “reasonably confident” he’ll do better on May 9.

Listen to Najib Razak’s Interview




The Pakatan Harapan Cabinet

April 9, 2018

The Pakatan Harapan Cabinet

Malaysia will have 2 Deputy Prime Minister if Pakatan Harapan  takes over Putrajaya after GE-14. Malaysians are wondering what will be the fate of Najib Razak and his bunch of Ministers and top civil servants who spent nearly 10 years buttering up their corrupt boss.–Din Merican