The Way Forward: Education and Opportunity for All, Not Race-Based

June 29, 2018

The Way Forward: Education and Opportunity for All, Not Race-Based

By Teoh King


Image result for Mahathir --Malay Special Privileges to continue

Dr Mahathir says: Malay Special Privileges to continue–Any Problem with that? No, Politics, please.  Just Do it differently by stopping to spoon feed the Malays.–Din Merican

Malaysia is now one and a half months into a political term under a new government that they thought would bring hope and reform to the Malaysian establishment. Dr Mahathir Mohamad’s coalition was voted into office on May 9 in a historic unseating of the BN coalition for the first time in six decades since the country gained its independence. It was also unprecedented that an ex-prime minister was voted back into office – this time leading the opposition against the party he formerly led, and joining forces with Anwar Ibrahim, a man he was once partly responsible for putting into prison on disputed charges of sodomy.

We voted, and in the end fairness and truth prevailed. The tide turned against BN on election day as millions of disillusioned, disenfranchised Malaysians took to the ballots and chose Mahathir. Wearied by the kleptocracy, cronyism and corruption that had been gnawing away at the heart of our public institutions for years, the people in the end sided with the coalition that promised widespread reform in our constitutional, political and electoral systems.

Image result for Lim Guan Eng I am Malaysian

It is time at long last that corruption is put to an end and the branches of government are kept separate with an end to inter-branch collusion. We are now one step closer to a new Malaysia where racial inequality and discrimination will be stamped out of public policy and business practices and Malaysians will no longer be defined by their race or religion. This was shown when, two weeks into the new Malaysia, the newly appointed finance minister responded to a question about being the first Chinese Malaysian to be made finance minister in 44 years. Lim Guan Eng said: “I’m Malaysian, I don’t see myself as Chinese.”

However, I awoke to the disappointing news that Mahathir, in one of his press interviews as prime minister, had said that “Malays will continue to get special privileges”.

Just when I, among many hopeful young Malaysians, thought we would read of widespread reform in a new Malaysia, more disheartening details were laid out, with Mahathir continuing to say:

“Malays still needed assistance in the availability of scholarships to study overseas.For example, when I was in the UK, I met a number of Chinese students. They were there because their fathers, their parents were able to pay for their studies there. But I find that Malay parents, by and large, cannot afford to have university education for their children.”

Mahathir said the Chinese were largely in business and that “in business, you can make tonnes of money”. In contrast, he said, the Malays were largely civil servants and wage earners who could not afford to send their children to university.

I beg to differ with our Prime Minister as this is an utterly backward perception. He makes sweeping generalisations about Malays being poor and unable to afford quality education for their children. While it is true that most of the families who are able to send their children overseas for education are Chinese, the Prime Minister should make no mistake: NOT all Chinese are well-off – the Chinese who cannot afford quality education are the ones who, by the very fact that they are in the lower income bracket, do not have their concerns raised and heard in much of our political discourse.

As such, the affirmative action policies have done more harm than good to the poorer Chinese, particularly as public education admissions are rationed to Malays with priority, depriving otherwise industrious and bright Chinese youths of a chance to develop their full potential in a wholly pro-Malay system. Over the long run, this will drive many capable people who happen to be Chinese out of a unified local labour market or out of the country altogether, leading to what economists pejoratively call a country’s “brain drain”. Worse still, and more fundamentally, it breeds and fuels resentment, and resentment only leads to more tension and conflict between the races in our society.

Don’t judge a book by its cover!

A person’s poverty or wealth is not inextricably tied to the colour of their skin, so don’t judge a book by its cover!

Students who are able to study overseas are not necessarily from families that are wealthy; more so, it is a result of the enormous value that some families place on their children’s education. This has been my experience being born into a low or medium income family. And from what I have experienced and seen, my peers and friends around me have found that studying overseas is definitely not an easy journey. It comes with the colloquial blood, sweat and tears every step of the way.

Many parents make many sacrifices, save every single penny they can, whether by getting a loan, refinancing their house, moving to a smaller house, withdrawing their EPF money, driving a second-hand car, or tightening their living allowances, are among many measures taken. It doesn’t only apply to students who study overseas but students in private colleges in Malaysia enrolled in external programmes.

Reform and provide quality education for all

So, the question is, why would the wage-earner parents sacrifice so much to send their children for overseas education or to private colleges? It is about quality education. It is the general perception of our society and the increasingly prevalent view held by employers that applicants with an overseas university degree are more qualified than applicants with locally awarded degrees. The problem is more indicative of a general negative regard that Malaysian employers have towards our national education. Reform needs to be implemented so that our education can be seen as on par with that of the countries to which so many of our disenfranchised students flock.

So why should race have a role to play in the education system? Do race and quality education intertwine? Why would there be a need for special privileges when we know that the problem runs more than skin deep?

In my humble opinion, every student should be treated equally as quality education should be enjoyed by every young Malaysian regardless of race or religion.

Instead of having special privileges, systemic reform is much needed by the government in achieving an inclusive and quality education for all. The government should aim to provide equal access for all, and eliminate gender, race or wealth disparities in the vision of quality education which is also one of the Sustainable Development Goals (SDGs) (Goal 4) for which we ought to strive.

Teoh King Men is a law graduate and youth advocate.

The views expressed are those of the author and do not necessarily reflect those of FMT.

New Malaysia’s Underclass: What to do?

June 11, 2018

New Malaysia’s Underclass: What to do?

by Dr. Lim Teck Ghee

“What’s important is that we will need to think out of the box and have the courage to challenge long held orthodoxy; or we will end up with more of the same old Malaysia”.–Dr. Lim Teck Ghee

Underclass by Definition

  1. the lowest social stratum in a country or community, consisting of the poor and unemployed.

  2. a group of people with a lower social and economic position than any of the other classes of society; “they are an underclass who lack any stake in popular capitalism and who are caught in the dependency culture”

Image result for Malaysia's underclass

Poverty right in the heart of Kuala Lumpur

In the euphoria and after glow of the recent election and current preoccupation with correcting the excesses and abuses of the Barisan Nasional (BN) government, it is all too easy to forget about or ignore the plight of the Malaysian poor and underclass class.

Whatever is the actual poverty situation – we can expect the dispute over definition and numbers to continue endlessly – and whether we can believe the previous government’s boast that only 1% of the country’s households can be considered to be poor – the reality confronting our politicians and policy makers is that the country’s underclass (and this includes many more households than just those adjudged to be living below the poverty line) is sizable, growing and has remained relatively intractable and unyielding to the billions of ringgit poured into the group in the last few Malaysia Plans.

Image result for The Penans

A young Penan Maiden–A victim of Neglect

Why have so many socio-economic development and poverty alleviation projects failed to make a significant dent in the plight of the underclass should be an important part of the discourse among politicians. It also needs to be a concern for all stake players engaged in forging a new Malaysia that does not replicate the missteps, mistakes and wrongly focused projects and programmes deployed by the previous government in dealing with the underclass.

Image result for The Penans

Barisan Nasional Leaders in Sarawak–where are they today?

Here are some suggestions on the fresh start needed in Pakatan’s development planning which can make a greater impact in tackling the multitude of obstacles and problems that stand in the way of improving the lives of the underclass:

  1. Ditch or minimize approaches which reinforce rather than reduce dependency. Malaysia is not at the same development stage that it can afford the extensive social safety nets found in developed nations. Expensive subsidy programmes of any kind – and this includes the replacement for BR1M, and petrol subsidies – should be pruned back and targeted at a small number of the most vulnerable such as the elderly or female headed households. Able working age adults below a certain age – say 60 years – should not be eligible for any form of subsidy programme.

  2. Review all costly agricultural and rural development projects to assess their impact and real benefits. In view of continuing rural to urban migration, it is in urban and semi-rural areas where the underclass is mainly clustered and where public expenditure will have greater impact on the poor and vulnerable.

  3. Fragile families are a significant contributor to the intergenerational reproduction of poverty and should be a key concern for the authorities. They are also likely to be a major factor accounting for the racial and class disparities which have caused so much angst within the nation since the tendency towards fragility seems to be more pronounced in the Malay and Bumiputra community.

  4. Together with a focus on fragile families, there is a need to jumpstart the national family planning programme which has been put in cold storage for several decades. It is clear that given the relationship between very large and large families and underclass status – evidence for this can be found in many countries around the world – early family planning interventions will be able to help many large-sized poor and middle class families avoid later life marginalization by improving their socio-economic position through better planning and early intervention in their childbearing practices.

  5. A community’s socio-cultural and religious practices may either stand in the way or assist in the upward mobility of its most needy members. There needs to be an openness and readiness for politicians and policy-makers to discuss these issues and take corrective action even if it may involve touching on sensitive or taboo concerns.

  6. We have had a top down approach to development which has resulted in a stream – even, torrent – of opportunities and rewards especially for the elite and their support group in the civil service and professional class.  This top down approach, compounded by leakages and corrupt practices, needs to be replaced with, or at least complemented by one where resources and opportunities are directly channeled to and managed by groups at the community and grassroots levels. Although the decision has been made to abolish JKKKP’s, a revival of JKKK’s with membership of these committees extended to include youth and women members can provide an impetus to local level development. When led by motivated community leaders, JKKK’s can become a catalyst in local level development and slow down the burgeoning of the underclass.

  7. Experience in other countries has shown that the great wealth of technical expertise and human resources brought to bear on anti-poverty work – especially in terms of the administrative apparatus engaged in planning and implementation – has turned out to be a liability by diverting resources away from the target group to pay for staff salaries and operating costs. Some of the most reputable NGOs in other parts of the world engaged in anti-poverty work have ended up with three quarters or more of donor funds being used to meet administrative expenses. Information on public expenditure intended for poverty and underclass target groups should be widely disclosed and disseminated, especially to the target groups to ensure transparency and accountability.

  8. Lastly, in view of the fact that the larger proportion of the underclass comprises members of the Malay community, it is imperative that successful members of the community step up to the plate to help the less fortunate members move out of their depressed situation. This has to begin with a critical and honest appraisal of the causative factors found within the community which accounts for why the Malay underclass continues to grow despite the government’s best efforts in the last fifty years.

       Image result for the orang asliThe Orang Asli of Malaysia

What’s proposed here is an example of the changes – and paradigm shifts – needed to conventional strategies and current wisdom if we are to make greater progress in arriving at a fairer and more equal society.

They may or may not work. What’s important is that we will need to think out of the box and have the courage to challenge long held orthodoxy; or we will end up with more of the same old Malaysia.

Shake Off Feudalism: This is 21st Century Malaysia

June 7, 2018

Shake Off Feudalism: This is 21st Century Malaysia

by S.

COMMENT | “The people expect them to be the embodiment of all things good and holy. But the question is: Are they?”

– A Kadir Jasin, “Constitution: The King and the Pauper

I never thought I would say this, but former Information Minister Zainuddin Maidin questioning UMNO information chief Annuar Musa if the latter was still living in the Hang Tuah era, was pretty interesting blowback for Annuar’s urging of the state security apparatus to investigate Bersatu Supreme Council member A Kadir Jasin for his article allegedly “questioning” the royal institution.

Furthermore Maidin’s caution of not threatening the rakyat with “reckless feudalism” is also a reminder that perhaps, we are living in a new dawn of Malaysians politics, something which I am skeptical of. This idea that political hegemons “threaten” the rakyat with “feudalism”, reckless or otherwise, has always been the preferred weapon of the “bangsa and agama” (race and religion) crowd.

Here is an example of this narrative whereby the rakyat have been threatened with “feudalism”.

When Anwar Ibrahim goes on his royal tour, apparently to convince the royalty that all is kosher with “Malay rights” and “Islam”, this is part of the narrative that Malay rights and Islam are under attack.

Image result for Anwar Ibrahim a Royalist

Anwar Ibrahim–  A Reformist or a Fawning Royalist? Maybe a Political Chameleon. He should be grateful to Malaysians for his Pardon.

When Anwar Ibrahim and any Malay politician for that matter have to reassure the Malay community that for hithe appointment of Tommy Thomas will not adversely affect Malay rights and Islam, this feeds into the narrative that those ideas/institutions are under attack. The counter-narrative is, have they ever been under attack?

What did Kadir actually say in his pieces about the royalty? In his blog post, “Constitution: The King and the Pauper”, he:

  1. Questioned the journalistic integrity of the New Straits Times;
  2. Questioned if the Royalty was really insecure as some have claimed;
  3. Wondered why Anwar Ibrahim had to go on his royal tour; and
  4. Reminded the ordinary rakyat of how much is allegedly spent on the Agong and the difference of expectation between a pauper and a king.

To wit – “But unlike the pauper who evokes God’s name to earn sympathy of the passers-by, the Agong evokes God’s name in his oath of office.”

That’s powerful stuff coming from Kadir, and the reality is that this is what the average rakyat is wondering.

When kids carry out a car wash to contribute to the Hope Fund or whatever it’s called, people think it demonstrates how Malaysian we are.

Image result for mahathir bin mohamad

When the salaries of politicians are cut and the trimmings used to contribute to the Hope Fund, people think it demonstrates how politicians are playing their part in saving this country.

However, when the expenses of the royalty are brought into question, people wonder, why is it so much when we are told that we are on an austerity drive.

We have a Finance Minister who apparently has sleepless nights because of his fear of the financial time bombs that he would discover in the red files.

The rakyat also notices how the royalty, during the lead-up to the elections and post-elections, by word or deed have made extremely political overtures.

Of course, when you bring up the expenses of the royalty, you better cite sources which are credible, which is where Kadir’s piece suffers.

However, what should be done is that the Finance Ministry should immediately issue a response and tell the rakyat exactly how much is spent on the royal institutions.

After all, this is supposed to be a ministry which values truth above all else. Truth, we are told, is needed for this country to move forward.

So when Kadir makes a statement about royal expenses, his claim does not have to be challenged by the royalty but should either be verified and challenged by the Finance Ministry. End of controversy. However, Kadir’s piece is more than just about royal expenses.

Kadir’s conclusion is this – “In conclusion, our CONSTITUTIONAL monarch (emphasis in original) has nothing to fear if they understand their special position and stick to their duties as spelt out by the constitution – and the rakyat wonder, does the royal institution understand their special position and stick to their duties as spelt out in the constitution?”

When UMNO was in charge, there was never an issue when UMNO set policy. Even when former Prime Minister Najib Abdul Razak introduced the National Security Council Act – by the way Harapan folks, is this act going to be ditched? – the “issues” with the objections of the royalty were simply brushed aside.

Nobody in UMNO seemed to care that the royal institutions were sidelined because the sitting UMNO Prime Minister wanted more power than the Agong. Even Prime Minister Dr. Mahathir Mohamad said as much on the campaign trail.

Did anyone from UMNO or PAS object when the constitutional provisions that guaranteed certain rights to the royalty were supplanted by this most odious of “acts” from UMNO? Were the rakyat threatened by reckless feudalism from the UMNO state?

Did the royalty make noise that the powers they were guaranteed under the constitution – the very same powers, that Kadir argues, makes them immune from insecurity – were under attack from the Najib regime?

Did the Malays need to be reassured that the Malay institution was not under attack?

This idea that the royal institution has not changed through constitutional means is a myth, much like the mythical/mystical era – depending on the source – of the Hang Tuah era.

The current Harapan grand poohbah in his time went against the “reckless feudalism” and instituted changes that were embraced by some of the very same UMNO potentates who are now scrambling for power in the political party – UMNO – which has staked the “bangsa and agama” ground as its sole province.

Look even in the Sinar Metro article, all Kadir did was raise three points – in my opinion – which are vital to the economic and social stability of this country. Reproduced here in the original Malay:

  1. “Mereka dibayar gaji oleh rakyat jelata dan segala keperluan rasmi mereka ditanggung oleh kerajaan. Dalam keadaan di mana hidup rakyat susah dan kewangan negara sempit, kerajaan tidak boleh sekali-kali membazirkan wang untuk sesiapa pun. Biarlah saya kata macam ini: Istana-istana yang ada itu sudah mewah.
  2. Dalam usaha kerajaan baharu mempertahankan hak rakyat jelata dan melindungi institusi negara daripada sebarang bentuk pencabulan maka adalah penting diambil tahu pembabitan raja atau istana dalam kegiatan-kegiatan tidak rasmi seperti perniagaan dan social.
  3. Kalau perlu kita kaji semula perlembagaan dan kontrak sosial bagi mengambil kira suasana dan realiti yang ada pada hari ini bagi mengharmonikan perjanjian antara raja dan rakyat jelata.”

My interpretation of Kadir’s words is as follows (you may of course disagree): In times of austerity, because the rakyat are in a crunch, the government of the day should scrutinise its expenses and the royal institutions should also play their part. That the royal institutions should not be involved in unofficial business and social enterprises, because it weakens the integrity of these institutions and encourages practices which are detrimental to a functional state. And as Malaysians we should understand that reforms of institutions – all institutions – are needed to save this country.

If anything, what Kadir is advocating is “responsible feudalism”, which I suppose is what a constitutional monarchy is all about.of

S THAYAPARAN is Commander (Rtd) of the Royal Malaysian Navy


The Californization of America

June 4, 2018

SOQUEL, Calif. — Across the country, Democrats are winning primaries by promoting policies like universal health insurance and guaranteed income — ideas once laughed off as things that work only on the “Left Coast.”

At the same time, national politicians from both sides are finally putting front and center issues that California has been grappling with for years: immigration, clean energy, police reform, suburban sprawl. And the state is home to a crop of politicians to watch, from Kevin McCarthy on the right to Gavin Newsom and Kamala Harris on the left, part of a wave that is likely to dominate American politics for the next generation.

California, which holds its primaries on Tuesday, has long set the national agenda on the economy, culture and technology. So maybe it was just a matter of time before it got back to driving the political agenda, as it did when Ronald Reagan launched his political career in the 1960s. But other things are happening as well. The state is a hub for immigrants, a testing site for solutions to environmental crises and a front line in America’s competition with China. On all sorts of big issues that matter now and will in the future, California is already in the game.

In a way, California even gave us Donald Trump. So much of his “training” to be president came while he was an entertainment celebrity, on a show that, for a stretch of its existence, was produced in Los Angeles. And of course the means of his ascent — the smartphone, social media — came out of Silicon Valley. That’s a lot to have on a state’s conscience.

Image result for governor jerry brown

Governor Jerry Brown of California

California is a deep-blue state — only 26 percent of its residents approve of Mr. Trump, and Democrats dominate the Legislature, statewide offices and most large city governments. But the state’s leaders are also aware that setting the political agenda for the country means making a stark break with naked partisanship. Getting that right will determine whether California, in its newly dominant role, perpetuates the political divide or moves America past it.

For decades, California, even as it grew in size and wealth, was seen as an outlier, unintimidating, superficial and flaky. We were no threat. We were surfer dudes and California girls who got high and turned on, tuned in and dropped out. We spawned Apple and Google, but we also spawned hippies and Hollywood. For a time, our governor was nicknamed Moonbeam.

As recently as the 2000s, with California at the center of the subprime-mortgage crisis, it was fair to wonder whether we had a future; a popular parlor game was to imagine how the state might be divided up into more manageable statelets.That was the old California.

The new California, back from years of financial trouble, has the fifth-largest economy in the world, ahead of Britain and France. Since 2010, California has accounted for an incredible one-fifth of America’s economic growth. Silicon Valley is the default center of the world, home to three of the 10 largest companies in the world by market capitalization.

California’s raw economic power is old news. What’s different, just in the past few years, is the combination of its money, population and politics. In the Trump era, the state is reinventing itself as the moral and cultural center of a new America.

Jerry Brown — Governor Moonbeam — is back, and during his second stint in office has been a pragmatic, results-focused technocrat who will leave behind a multibillion-dollar budget surplus when his term ends in January. But he has also been a smart and dogged opponent of the Trump agenda, from his high-profile visits to climate-change negotiations in Europe to substantive talks in Beijing with President Xi Jinping.

California is hardly monolithic. The region around Bakersfield provides the power base for Mr. McCarthy, the House majority leader and an indefatigable defender of President Trump, who calls him “my Kevin.” Other sizable pockets of Trump supporters live along the inland spine of the state, especially in the north near the Oregon border.

Still, there’s no doubt California runs blue — so blue, people say, that its anti-Trump stance is inevitable. But that’s not right; in fact, California defies Mr. Trump — and is turning even more Democratic — not for partisan reasons but because his rhetoric and actions are at odds with contemporary American values on issue after issue, as people here see it, and because he seems intent on ignoring the nation’s present and future in favor of pushing back the clock.

California doesn’t just oppose Mr. Trump; it offers a better alternative to the America he promises. While Mr. Trump makes hollow promises to states ravaged by the decline of the coal industry, California has been a leader in creating new jobs through renewable energy.

While Mr. Trump plays the racism card, California pulls in immigrants from all over the world. For California, immigration is not an issue to be exploited to inflame hate and assuage the economic insecurities of those who feel displaced by the 21st-century economy, it’s what keeps the state economy churning.

For us, immigration is not a “Latino” issue. The state’s white population arrived so recently that all of us retain a sense of our immigrant status. My great-great-grandfather Gerhard Kettmann left Germany in 1849 and made his way to California during the Gold Rush. That’s why everyone is able to unite, even in our diversity.

And the draw of California is more powerful than ever. People come not only from countries around the globe to work in Silicon Valley — more than seven in 10 of those employed in tech jobs in San Jose were born outside the United States, according to census data analyzed by The Seattle Times — they come from all over the country.

It seems as if every other idealistic young person who worked in the Obama White House or on the Hillary Clinton presidential campaign later moved to California. All these new arrivals create major problems, from housing shortages to insane Los Angeles-style traffic in Silicon Valley. They also create a critical mass of innovation.

Image result for gavin newsom 2018

Lt. Gov. Gavin Newsom


Many Californians see the next decade as a pivot point, when decisions about the environment and the economy will shape America’s future for generations to come. “It’s ‘Mad Max’ or ‘Star Trek,’” said Gavin Newsom, the lieutenant governor and leading candidate to succeed Governor Brown. It’s no mystery which movie he thinks Mr. Trump is directing.

Nationally, Mr. Newsom is known mostly as a cultural pioneer, having allowed same-sex marriage as the mayor of San Francisco in 2004 — among the first big-city mayors to do so. But he sees himself in more pragmatic terms, more like a latter-day Robert Kennedy, a believer in the idea that government can do more for the people if it’s smarter about trying new ideas and updating old assumptions.

Mr. Newsom doesn’t mind making bold claims, and he and his main Democratic challenger, the former Los Angeles mayor Antonio Villaraigosa, are both vowing to build 500,000 homes in California every year for seven years. He also wants to provide single-payer health care to everyone in the state and commit the state to 100 percent renewable energy for its electricity needs. Sure, these are campaign promises — but in California, they suddenly seem like practical, feasible ideas.

California for years was divided between its main population centers. Northern California, birthplace of Berkeley’s Free Speech Movement in 1964 and the Summer of Love in San Francisco later that decade, was often at odds with large sections of Southern California, particularly Orange County, a bastion of suburban Republicans.

That divide is eroding. Orange County even went for Hillary Clinton in 2016. California remains diverse culturally, but politically, it is increasingly unified. That can be a potent engine for social and economic progress; it can also be an excuse for insularity and political grandstanding.

The key, many of the state’s politicians say, is to promote the former without falling into the trap of the latter — no easy task at a time when many Californians see their state as the base of the anti-Trump resistance.

Image result for Vivek Viswanathan as Treasurer of California

Vivek Viswanathan running for state treasurer of California

Take Vivek Viswanathan. Raised on Long Island by parents who immigrated from India, he did policy work for the Hillary Clinton presidential campaign and Governor Brown and is now running for state treasurer.

It would be easy for him to run far to the left, mixing anti-Trump rhetoric with unrealistic policy promises. Instead, he wants America to see a different California — a state that mixes pragmatism and progressivism.

“I’m one of those people that think the threats that we face from Washington are very real, and not just to the resources we need, but the values that make us who we are,” he said. “California is really a model for what the country can be if we make the right choices.”

The first test of a unified California’s newfound political heft could come this fall. Democrats need to pick up 24 seats in the House of Representatives to win control of it, and they have their eye on seven California districts carried by Mrs. Clinton in 2016 that have Republican incumbents, including four that are wholly or in part in Orange County.

Further north, in the Central Valley, a deputy district attorney for Fresno County named Andrew Janz is running a surprisingly competitive race against Devin Nunes, the chairman of the House Intelligence Committee. Mr. Nunes has used his position to defend the president, while providing little congressional oversight — something that doesn’t sit well with even moderate California Republicans.

“The momentum is definitely on our side,” Mr. Janz told me. “My opponent is more concerned about blaming Democrats than getting the job done. The people here honestly want Nunes to focus less on creating these fake controversies and more on doing the work that’s required to move us along into the 21st century here in the Central Valley.”

Again and again, this is the message coming from the state’s rising politicians — anger with the president and his allies not out of an ideological commitment, but because the president seems more interested in personal gain than national progress.

The more visionary among California’s leaders, including Mr. Newsom, recognize that their state has the highest poverty rate in the country, by some measures, and that addressing the problem — through affordable housing, job programs and early education — has to be a priority. To the extent these are national problems, too, other states may soon be looking to Sacramento, not Washington, for leadership.

It’s also a given that one or more Californians could figure prominently in the 2020 presidential race, including Ms. Harris, a first-term senator who has gained a reputation for her withering examinations of the president’s cabinet nominees. Mr. Newsom, particularly if he wins the governor’s race this year by a convincing margin, could also make the jump to the national stage, following Ronald Reagan and Jerry Brown.

Image result for Tom Steyer.

Billionaire Tom Steyer is the “Impeachment Guy” who has spent millions of dollars on television ads in which he speaks to the camera directly and makes a case for the urgent need to impeach President Trump.

To see how different the stereotype of California is from the reality, consider another of the state’s rising political figures, the billionaire Tom Steyer.

To most people in Washington or New York, Mr. Steyer is the “Impeachment Guy” who has spent millions of dollars on television ads in which he speaks to the camera directly and makes a case for the urgent need to impeach President Trump. Impeachment is a widely popular idea among Democrats, but political realists say it’s unlikely to happen absent a Democratic surge in the midterm elections — in other words, that’s California for you.

But at home, Mr. Steyer is anything but a dreamer. His organization NextGen America focuses on developing solutions to climate change and economic inequality, issues that resonate here, especially among the young. The goal is to show the way not through talk, not through TV ads, but through action.

“I think California has this great advantage, which is we have a functioning democracy,” Mr. Steyer said in a recent interview. “With all our problems — and we have a lot of them, the biggest one being economic inequality — we have a spirit in business and in politics that says, sure, there are big problems, but we can address them. That spirit is a great advantage and it’s not true in Washington, D.C., right now.”

Steyer’s bet — and that of millions of others in my state — is that soon, California will pick up the slack.

Steve Kettmann, a columnist for The Santa Cruz Sentinel, is a co-director of the Wellstone Center in the Redwoods.

Follow The New York Times Opinion section on Facebook and Twitter (@NYTopinion), and sign up for the Opinion Today newsletter.


A version of this article appears in print on , on Page SR1 of the New York edition with the headline: The Californization Of American Politics. Order Reprints | Today’s Paper

Prime Minister Mahathir Mohamad speaks to VOA

May 30, 2018

Prime Minister Mahathir Mohamad speaks to The Voice of America (VOA)


Malaysia’s Prime Minister Mahathir Mohamad, back in power after a 15-year hiatus, says his first 20 years in office were “fairly easy” compared to what is confronting him now — massive debt in a country with an international reputation for corruption. Mahathir returned to power on May 9 in a spectacular election upset that saw him unite with his former opposition foes to overthrow a prime minister — Najib Razak — who is accused of helping to steal billions from his country in one of the biggest corporate frauds in history. Najib denies all the charges. “Well my first 20 years as prime minister was fairly easy. I inherited a system that is already there. All I had to do is to introduce new ideas so that we can expedite the growth and development of Malaysia,” the 92-year-old Mahathir told VOA in an exclusive interview. “But here I am dealing with a country that has been actually destroyed. Its finances have been destroyed. The system of government has been ignored and not used and a new system, or rather an authoritarian system has been introduced,” he said.…

The Khon Kaen Model: Secondary Cities of Thailand

May 29, 2018

The Khon Kaen Model: Secondary Cities of Thailand

by Pechladda

Image result for Khon Kaen Model


Many sides in Thai politics have long agreed on the need to expand development into the provinces and reduce overcrowding in Bangkok. Yet inequality between the capital city and Thailand’s next most prominent cities—what this article calls “secondary cities”—remains high, a situation not helped by how the central government allocates development funds.

The phrase “Khon Kaen Model” connotes two rather disparate meanings. The first is deeply political. In 2014, the National Council for Peace and Order (NCPO) used “the Khon Kaen Model” to refer to a group in the province allegedly amassing forces and weapons to terrorise the citizenry. The group was arrested on 23 May 2014. But local administrators, academics and entrepreneurs refer to the Khon Kaen Model to capture the northeastern city’s unique private sector-driven approach to infrastructure development. The province of Khon Kaen is home to a first-class secondary city: situated in the heart of Isaan, connected to other parts of Thailand via high-speed railway, and on its way to being connected internationally via an airport. Khon Kaen also falls in both the East–West Economic Corridor and a sub-section of the North–South Economic Corridor.

Image result for Khon Kaen Model

Four cities, from four respective provinces, could be classified as secondary cities in Thailand’s northeastern region: Khon Kaen, Nakhon Ratchasima (Korat), Udon Thani and Ubon Ratchathani. Yet Khon Kaen has only recently been one of the centres of the Northeast that it is now—it is the only of Isaan’s “big four” whose development does not spring from being a former monthon (former administrative subdivisions used in the country during the early 20th century). When one examines the Northeast’s former administrative centres from which lesser satellite cities were managed—the monthon of Udon, Roi Et, Ubon and Nakhon Ratchasima—one might be surprised to find that Khon Kaen at the time had a relatively low population density compared to the monthon.

The patronage of Field Marshal Sarit Thanarat (in office 1959–63) was instrumental in kick-starting Khon Kaen’s rapid growth. Indeed, the first ever edition of the National Economic and Social Development Plan (1961–66) was drafted in Khon Kaen itself (the 12th and latest National Economic and Social Development Plan spans 2016–21). While the Plan’s schemes to reduce poverty were oriented toward snuffing the appeal of communism, which had found particularly receptive hearts in Thailand’s Northeast, infrastructure projects nevertheless accelerated Khon Kaen’s growth over a few short decades.

Image result for khon kaen university thailand


Image result for khon kaen university thailand

The Ubol Ratana Dam, opened in 1966, began producing adequate electricity to sustain large-scale industry, commerce, services and irrigation. Several factories sprung up in the vicinity of the dam to take advantage of the availability of both water and electricity, producing goods from sugar to paper. Khon Kaen University, the foremost educational institution in the Northeast, opened with an agricultural and engineering faculty in the hopes of steering students towards these skills. Meanwhile, Srinagarind Hospital now administers medical services not only to the Isaan population but patients from neighbouring countries.

Perhaps transport infrastructure has most accelerated the emergence of Isaan’s secondary cities. The heart of the Northeast’s connectivity lies in the Northeastern Railway Line and Mittraphap Road (“Friendship Road”) which pass through four provinces: Nakhon Ratchasima, Udon Thani, Nong Khai and Khon Kaen. Mittraphap Road, built with financial assistance from the United States and opened in 1957, initially served as route for transporting ammunition to the Vietnam War—but it also conveniently provided a conduit for transporting Isaan’s crops and other agricultural goods. After the construction of the Railway (the Bangkok–Ayutthaya line opened in 1896 but other lines were progressively added until 1958) and Mittraphap Road, Khon Kaen exploded into a junction for flows of goods and people.

But the distribution of wealth in Khon Kaen is distinguished by it never having been a monthon, meaning there is no clear class of privilege descended from former governors who took advantage of monopolies over governance to establish a base of wealth and land ownership. Khon Kaen’s relatively short history translates into a diverse population that has been buttressed by the migration of peoples in search of economic opportunity, including a notable Sino-Thai business community. Many of Khon Kaen’s upper class do not have long ancestral roots in the province—ties may extend back only as far as a generation or two.

Despite this, or because of it, the fraternity that characterises Khon Kaen’s “newly wealthy” is remarkable. These new elites are knitted together in networks that revolve around the province and a kind of regional pride. Many graduated from the Demonstration School of Khon Kaen University or Khon Kaen Wittayayon School (Isaan’s leading secondary schools)—these groups placed faith in regional education standards and resisted the trend of migrating to the capital city. Others pursued higher education in Bangkok or abroad but returned to contribute to the province’s development. A society of Khon Kaen’s elite now partake in a tradition of “gathering around the Chinese dinner table”, whereby they take turns each month to host each other over for dinner. These elites repeatedly tell me that they view each other not as “rivals in business” but as “friends in business”.

In the past, Khon Kaen’s elites—whether formally in the case of MPs or informally in the case of chao pho—appeared satisfied to leave the province’s development to the fate determined by the central government’s distribution of funds. While expectations remain low that the central government will invest in Khon Kaen’s internal transportation infrastructure, the inception of a new economic elite has blossomed alongside changes in local leadership. The laying of plans to unleash Khon Kaen’s development potential has been subsequently driven by networks of entrepreneurs, municipal officials and local academics, who proactively bypass neglect from the central government through public–private partnerships to provide public services.

Phiraphon Phatthanaphiradet, the Khon Kaen mayor from 2000–12 (and from a family of mall tycoons), espoused a governance philosophy based on the “triangle that moves that mountain” theorised by Dr Prawet Wasi: the development of a city relies on a coalition between three sectors 1) the municipal government 2) civil society 3) the scholarly community. Khon Kaen’s municipal government under Phiraphon exhibited a genuine interest in supporting political participation, winning a number of national awards including from the King Prajadhipok’s Institute. This philosophy was passed onto the current Mayor of Khon Kaen, Teerasak Teekayuphan (formerly the vice-mayor, Teerasak graduated from the same high-school cohort as Phiraphon. His family migrated from the province of Yala to Khon Kaen for business purposes).

Teerasak has recruited academics such as Assoc. Prof. Dr. Rawee Hanpachern to lead the designing of municipal development initiatives—the well-publicised “Khon Kaen Smart City” development blueprint first emerged four years ago as a partnership between the municipal government and Khon Kaen University’s Faculty of Architecture. On the other hand, private businesses are providing the extraordinary capital required to administer, provide and build the infrastructure underpinning mass services.

Public transport infrastructure in Khon Kaen—such as an ambitious 26km light rail line—is being funded and spearheaded by the Khon Kaen Think Tank (KKTT), a group of Khon Kaen’s 20 leading “new gen” businessmen. The group counts among its ranks Suradech Taweesaengsakultha, an automobile tycoon, and real-estate magnate Channarong Buristrakul. Each member contributed 10 million baht to establish the think tank and pool capital for building up the city’s infrastructure. The group of business magnates remembers well that “mobility drives the city”, but are no longer content to wait for the benevolence of the central government.

That Khon Kaen lags behind Bangkok when it comes to development is here perhaps beside that point: development communities on the ground have their eyes on following a unique path to prosperity. As one Khon Kaen citizen explained to me with pride, “We’re going to do better. We’re not following Bangkok’s vision of the future”.

Still, the “Khon Kaen Model” of private-sector driven development has met with some friction from both the central government and local communities—some cannot help but be suspicious of wealthy tycoons openly cozying up alongside politicians. When push comes to shove, it cannot be denied that the members of KKTT see business opportunities in the process of developing Khon Kaen. There have been accusations that some have exercised leverage in determining the locations of light-rail stations to push up investment in their real estate. Still, it was something of a win-win situation when KKTT, via the Cho Thavee Corporation, began trialling modern “smart bus” services in Khon Kaen (allowing Cho Thavee to in turn leverage its experience providing bus services to win a tender to supply buses to the Bangkok Mass Transit Authority).

Having worked alongside municipal governments in several committees to draft city development plans, both in Isaan and in other regions, I can say that I have never seen anything like “the Khon Kaen Model” wherein the local government and the private sector are so proactively sidestepping the central government. How the Model unfolds is well worth watching. Still, I too cannot help but ask whether the future of Khon Kaen’s development is being left in the hands of one small capitalist group. Moreover, what does the bright future foretold by the Khon Kaen Model mean for other cities with far fewer comparative advantages than those with which Khon Kaen has been blessed?

จังหวัดขอนแก่น จัดได้ว่าเป็น เมืองอันดับสองชั้นนำที่มีทิศทางการพัฒนาเมืองเชิงรุกที่น่าสนใจ ประกอบกับศักยภาพและโอกาสที่มีอยู่ อย่างการอยู่ในตำแหน่งศูนย์กลางของภาคอีสานการพัฒนาระบบรางอย่างรถไฟรางคู่ รถไฟความเร็วสูง การยกระดับสู่สนามบินนานาชาติ การอยู่ในสายทางระเบียงเศรษฐกิจสำคัญอย่างระเบียงเศรษฐกิจตะวันออกตะวันตก (East–West Economic Corridor) และแนวย่อยของระเบียงเศรษฐกิจเหนือ ใต้ (North–South Economic Corridor) ทำให้ขอนแก่นเป็นเมืองแห่งโอกาสอย่างต่อเนื่องมากว่า 50 ปีมาแล้ว โดยเส้นทางการพัฒนาเมืองขอนแก่นเป็นสิ่งที่ควรค่าแก่การศึกษาและขบคิดถึงประเด็นทิศทางการพัฒนาเมืองในระดับภูมิภาค

แผนพัฒนาฯเพื่อขจัดความยากจน ดึงมวลชนจากคอมมิวนิสต์

เมืองขอนแก่นเป็นหนึ่งในสี่เมืองหลักของภาคอีสาน อันประกอบด้วย เมืองนครราชสีมา เมืองขอนแก่น เมืองอุดรธานีและเมืองอุบลราชธานี ซึ่งตำแหน่งที่ตั้งของเมืองขอนแก่นนำมาสู่ความได้เปรียบด้านที่ตั้งที่มีศักยภาพการเป็นศูนย์กลางทางภูมิศาสตร์ของภาคอีสานและการเป็นศูนย์กลางการขนส่งทั้งเส้นทางเดินรถ รถไฟ และการพัฒนาสู่สนามบินนานาชาติ  โดยหากพิจารณาเมืองอันดับสองในภาคตะวันออกเฉียงเหนืออย่าง นครราชสีมา อุดรธานี ขอนแก่นและอุบลราชธานีแล้วนั้น เมืองขอนแก่นเป็นเมืองหลักเมืองเดียวในอีสานที่ไม่ได้มีพัฒนาการมาจากการเมืองมณฑลหลักเช่นเมืองอื่นๆ ปัจจัยที่ทำให้ขอนแก่นก้าวกระโดดขึ้นมาอย่างโดดเด่น ส่วนนึงเป็นเพราะคุณูปการจากจอมพลสฤษดิ์ ธนะรัชต์ ซึ่งเป็นนายกรัฐมนตรีในขณะนั้น ได้ให้ความสำคัญในการพัฒนาภาคตะวันออกเฉียงเหนือ จนเป็นที่มาของแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 1 (พศ.2504-2509)ซึ่งได้เขียนขึ้นที่จังหวัดขอนแก่น เพื่อมุ่งเป้าขจัดความยากจนและการแพร่เข้ามาของลัทธิคอมมิวนิสต์ ซึ่งภาคอีสานนั้น เป็นพื้นที่เสี่ยงต่อความมั่นคงเป็นอย่างมาก หลายแห่งทางรัฐ ระบุให้เป็นพื้นที่สีชมพูและสีแดง เนื่องจากมีการระดมมวลชนและก่อความไม่สงบ จากการแทรกซึมของกลุ่มลัทธิคอมมิวนิสต์  ที่ได้ประสบชัยชนะในประเทศเวียตนามและประเทศลาวมาแล้ว


การเปิดพื้นที่การพัฒนาโครงสร้างพื้นฐานได้สร้างการเปลี่ยนแปลงโฉมหน้าเมืองขอนแก่นในระยะเวลาไม่กี่สิบปี จากการพัฒนาโครงสร้างพื้นฐาน อย่างเช่น เขื่อนอุบลรัตน์ที่ผลิตกระแสไฟฟ้าได้ปริมาณมากพอที่จะให้บริการแก่ภาคอุตสาหกรรม การค้าและบริการ การชลประทานเพื่อการเกษตร  ทำให้มีโรงงงานอุตสาหกรรมจำนวนมากตั้งอยู่รอบๆพื้นที่เขื่อนอุบลรัตน์ เช่น โรงงานน้ำตาล โรงงานกระดาษ เนื่องจากมีน้ำและไฟในปริมาณที่ใช้ในการอุตสาหกรรม การสร้างมหาวิทยาลัยขอนแก่น ที่กลายเป็นสถาบันการศึกษาหลักในระดับภูมิภาค ที่เริ่มแรกมีคณะเกษตรศาสตร์และวิศวกรรมศาสตร์เพื่อการผลิตบุคคลากรมาพัฒนาท้องถิ่น มีศูนย์ผลิตบุคคลากรด้านการแพทย์และมีโรงพยาบาลชั้นนำในระดับภูมิภาคที่ให้บริการแก่ประชาชนในภาคอีสานและประเทศข้างเคียง สิ่งสำคัญคือ มีถนนมิตรภาพ (Friendship Road) ที่สร้างโดยสหรัฐอเมริกาที่มุ่งหมายเพื่อจะเป็นเส้นทางลำเลียงยุทโธปกรณ์ เพื่อสงครามเวียตนาม และในอีกทางหนึ่งก็อำนวยความสะดวกในการขนส่งพืชผล ผลิตภัณฑ์การเกษตร อำนวยความสะดวกแก่การเดินทางไปยังพื้นที่ต่างๆของภาคอีสานด้วย

ขอนแก่นในช่วงห้าสิบปีที่แล้วจึงเป็นดินแดนแห่งโอกาสในการเข้ามาหาชีวิตที่ดีกว่าของผู้คนมากมายทั้ง โดยเฉพาะในเมืองที่มีชาวไทยเชื้อสายจีนที่มีความถนัดในการทำธุรกิจ ค้าขาย เช่น ธุรกิจค้าขายเกี่ยวกับผลิตภัณฑ์การเกษตร ธุรกิจแปรรูปพืชผลการเกษตร โรงแรม ร้านอาหาร การธนาคาร เมืองขอนแก่นจึงเติบโตอย่างต่อเนื่องโดยมาจากบุคคลากรที่หลากหลายเข้ามาอยู่ในเมือง ทำให้ปัจจุบันขอนแก่นดำรงบทบาทของความเป็นเมืองหลักในภูมิภาคหรือ เมืองรอง (secondary city) โดยเป็นศูนย์กลางการค้า การบริการ การศึกษา การรักษาพยาบาล การเดินทางและอีกหลายด้าน ส่งผลให้ มีทั้งรายได้เข้าสู่เมืองจำนวนมาก และมีบุคคลากรที่มีศักยภาพในการด้านต่างๆ ซึ่งข้อแตกต่างจากเมืองอื่นๆคือ ขอนแก่นเป็นเมืองที่ไม่ได้มาจากเมืองหลักของมณฑลเดิม ที่มีเจ้าเมืองที่เก่ามีอิทธิพลในทางอำนาจปกครองเดิม มีฐานเศรษฐกิจเดิมอยู่ มีการครอบครองที่ดินเดิมจำนวนมาก อย่างเมืองอื่นๆในอดีต  ขอนแก่นนั้นเป็นเมืองแห่งการหลอมรวมผู้คนด้วย “โอกาส” คนที่ที่มาอยู่เมืองขอนแก่นจึงมีความหลากหลาย ขอนแก่นเป็นเมืองที่ไม่ได้มีประวัติศาสตร์ความเป็นมายืนยาว จึงเป็นเมืองที่มีบริบทการพัฒนาจาก “การสร้างสรรค์สิ่งใหม่” มากกว่า การ “อนุรักษ์”


คหบดีของเมืองขอนแก่น หลายคนไม่ได้มาจากรากเหง้าที่เป็นคนเมืองขอนแก่น แต่มีบรรพบุรุษรุ่น ปู่ย่า พ่อแม่ ที่เห็นโอกาสในการเข้ามาทำการค้าธุรกิจในเมืองนี้ ในอดีตผู้นำในเมืองขอนแก่นทั้งแบบทางการและไม่เป็นทางการ อย่างสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร (สส.) นายกเทศมนตรี และเจ้าพ่อ เป็นผู้ที่มีอิทธิพล บารมีในพื้นที่อย่างเช่น เสี่ยเล้ง ฉายามังกรแห่งอีสาน ที่มีอำนาจจากความร่ำรวยในธุรกิจหลากหลายประเภท ที่ การพัฒนาเมืองในอดีตเป็นเรื่องที่ดูจะไกลตัว และปล่อยไปตามยถากรรมที่ภาครัฐจะจัดสรรแผนและงบประมาณมาให้ในท้องถิ่น อย่างเดิมที่เคยเป็นมา มากกว่าจะเป็นเรื่องที่คนขอนแก่นจะมากำหนดทิศทางการพัฒนาของตัวเอง แต่สิ่งหนึ่งที่ผู้เขียนเห็นได้ถึงความแตกต่างของคหบดีรุ่นใหม่ของเมืองขอนแก่น มีความแตกต่างจาก จากคหบดี เมืองหลักอื่นๆคือ คหบดีรุ่นใหม่เหล่านี้มีสายสัมพันธ์กันดี ไม่ได้มีความแตกแยกมีวัฒนธรรมอย่างหนึ่งที่ผู้เขียนเห็นว่า สิ่งนี้เป็นเรื่องที่ดีและเป็นจุดบ่มเพาะแห่งการร่วมมือกันพัฒนาคือ การมีแชร์โต๊ะจีน โดยกลุ่มคหบดีเมืองขอนแก่นจะมีวัฒนธรรมรวมตัวกันทานอาหารร่วมกัน โดยผลัดเปลี่ยนกันเป็นเจ้าภาพทุกเดือน ซึ่งการสมาคมสังสรรค์รูปแบบนี้ คหบดีรุ่นใหม่ต่างบอกเป็นเสียงเดียวกันว่าเป็นจุดที่ทำให้พวกเขาได้มองเห็นกันและกันจากรุ่นต่อรุ่น เป็นพันธมิตรในการต่อยอดทำธุรกิจมากกว่าจะเป็นศัตรูคู่แข่งขันดังเช่น คหบดีเมืองหลักอื่นๆ ที่มักจะไม่ลงรอยกันหรือไม่มีสัมพันธ์อันดีต่อกัน ซึ่งสิ่งนี้ผู้เขียนมองว่า เป็นต้นทุนทางสังคมที่เมืองอื่นๆไม่มีเช่น ขอนแก่น หรือ แม้กระทั่งสายสัมพันธ์ผ่านสถาบันการศึกษาหลักในจังหวัด ที่คหบดีหลายท่าน ก็จบการศึกษาระดับมัธยมในจังหวัดอย่างโรงเรียนขอนแก่นวิทยายนและโรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยขอนแก่น ซึ่งทั้งสองโรงเรียนถือเป็นโรงเรียนชั้นนำในภูมิภาคในขณะนั้น ซึ่งเราจะเห็นความเป็น “ภูมิภาคนิยม” คือ คหบดีส่วนมากเชื่อมั่นในมาตรฐานการศึกษาภายในเมืองขอนแก่น โดยที่ไม่จำเป็นต้องไปเรียนในกรุงเทพ และท้ายที่สุดหลายคนได้เติบใหญ่ ไปศึกษาระดับอุดมศึกษาทั้งในกรุงเทพและต่างประเทศ แล้วได้กลับมาทำงานด้านการพัฒนาเมืองขอนแก่นร่วมกันได้ ก็ด้วยการเป็นมิตรที่ดีต่อกันในอดีต ที่ส่งผลต่อการทำงานพัฒนาเมืองร่วมกัน


สิ่งหนึ่งที่ผู้เขียนเห็นพัฒนาการของเมืองขอนแก่นมาตลอดคือ การเปลี่ยนแปลงของเจเนอเรชั่น ผู้นำทางการเมืองมีผล ต่อการพัฒนาเมืองอย่างมากในเจเนอเรชั่นที่สาม คหบดีรุ่นใหม่เหล่านี้มีความพร้อมในทุกด้าน ทั้งความมั่นคง มั่งคั่งทางเศรษฐกิจ ส่วนมีการศึกษาไม่ต่ำกว่าระดับปริญญาโท และอายุที่กำลังมีไฟในการพัฒนา โดยเห็นประสบการณ์จากกรุงเทพและต่างประเทศ ซึ่งมีบทบาทที่แตกต่างกันไป โดยทางเทศบาลนครขอนแก่นนั้น มีประวัติที่ดีมากในการด้านการสร้างความมีส่วนร่วมจากทุกภาคส่วน จนได้รับรางวัลจากสถาบันพระปกเกล้า ตั้งแต่สมัย นายกเทศมนตรี พีระพล พัฒนพีระเดช (เริ่มเป็นนายกฯ เมื่อปี 2543 ต่อจากบิดาที่เคยเป็นนายกฯมาแล้ว จนถึงปี 2555) เขามาจากตระกูลที่มีธุรกิจห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่ของเมืองขอนแก่นซึ่งสมรสกับลูกสาวคหบดีที่ประกอบธุรกิจด้านเครื่องยนต์การเกษตร โรงแรมและอสังหาริมทรัพย์ และจบการศึกษาจากต่างประเทศ ซึ่งในขณะนั้น พีระพลจัดเป็นผู้บริหารท้องถิ่นรุ่นใหม่ที่มีแนว ความคิดสร้างสรรค์ เน้นการมีส่วนร่วมของประชาชน และมีนวัตกรรมการบริหารใหม่ๆ จนคว้ารางวัลผลงานดีเด่นจาก หน่วยงานระดับประเทศเป็นจำนวนมาก  โดยมีความเชื่อมั่นในหลักการ “สามเหลี่ยมเขยื้อนภูเขา” ของนายแพทย์ประเวศน์ วะสี กล่าวคือ เมืองจะพัฒนาได้ ต้องมีส่วนร่วมจาก 1 ภาคเทศบาล 2 ภาคประชาชน 3 ภาควิชาการ หลังจากที่หมดวาระ ก็ได้ส่งต่อแนวคิดการพัฒนาต่อ เพื่อนร่วมทีมการทำงานพัฒนาเมือง คือ นายธีระศักดิ์ ฑีฆายุพันธ์ นายกเทศมนตรีท่านปัจจุบัน (เดิมเป็นรองนายกเทศมนตรีฯ) ซึ่งก็เป็นคหบดีที่เป็นเพื่อนร่วมชั้นเรียนกับอดีตนายก พีระพล โดยธีระศักดิ์ที่มีพื้นเพเดิมจาก อำเภอเบตง จังหวัดยะลา แต่ภายหลังได้ย้ายมาประกอบธุรกิจในขอนแก่น แต่ได้ยังดำเนินการพัฒนาเมืองด้วยอุดมการณ์เดียวกัน โดยได้สร้างทีมงานในตัวเทศบาลและดึงภาควิชาการเข้ามาทำงานพัฒนาเมืองด้วย โดยมี รศ.ดร.รวี หาญเผชิญ ซึ่งเป็นผู้นำการพัฒนาเมืองในภาควิชาการก็อยู่ในตระกูลคหบดีเก่าเมืองขอนแก่น ซึ่งได้อธิบายถึง ปูมหลังสู่ความเป็นเมืองขอนแก่นสมาร์ทซิตี้ ว่า เดิมที 4 ปีที่แล้วนั้นมาจาก การทำงานประสานกันระหว่างเทศบาลนครขอนแก่นและสถาบันการศึกษา คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ ม.ขอนแก่น และ ที่ปรึกษากรรมาธิการสถาปนิกผังเมืองอีสานเป็นหนึ่งในแกนนำสำคัญก็ได้ชักชวนผู้เขียนซึ่งเป็นประธานกรรมาธิการสถาปนิกผังเมืองอีสานเข้ามาร่วมทีมด้วย จะเห็นได้ว่า สายสัมพันธ์อันดีและการเปิดกว้างหาพันธมิตรการทำงาน เป็นปัจจัยสำคัญในพัฒนาการเมืองขอนแก่น

การเดินทางขับเคลื่อนเมือง (Mobility Drives City)

อาจกล่าวได้ว่า จุดเริ่มและจังหวะของการก้าวเข้าสู่ขอนแก่นโมเดลและขอนแก่นสมาร์ทซิตี้นั้น มีปัจจัยหนุนมากมาย จากโอกาสที่ขอนแก่นได้รับในฐานะที่มีตำแหน่งที่ตั้งอยู่ในระเบียงเศรษฐกิจสำคัญพาดผ่าน อย่าง (East–West Economic Corridor) ทำให้มีแนวคิดการพัฒนาเมืองที่จะสร้างโอกาส ตามศักยภาพที่ขอนแก่นมี และกำลังจะเกิดขึ้น จากโครงการขนส่งต่างๆทั้งรถไฟความเร็วสูง นำมาสู่การพัฒนารถขนส่งสาธารณะรางเบา (LRT) ที่มีการผลักดันจากหลายภาคส่วน ทั้งกลุ่มหอการค้าฯ กลุ่ม KKTT (Khon Kaen Think Thank) ซึ่งเป็นกลุ่มนักธุรกิจคลื่นลูกใหม่ที่รวมตัวกัน เช่น คุณสุรเดช ทวีแสงสกุลไทย ซึ่งเป็นคหบดีที่มีธุรกิจต่อรถยนต์ระดับประเทศอย่างกลุ่ม ช.ทวี  คุณชาญณรงค์ บุริสตระกูล คหบดีจากธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ เป็นต้น โดยกลุ่ม KKTT เป็นกลุ่มนักธุรกิจชั้นแนวหน้าของเมืองขอนแก่น 20 คน ร่วมกันลงขันคนละ 10 ล้านเพื่อ “ต่อยอดโอกาส” การพัฒนาเมืองโดยอาศัยแนวคิด การเดินทางขับเคลื่อนเมือง (Mobility Drives City) ขับเคลื่อนประสานงานที่เริ่มจากท้องถิ่น


อย่างไรก็ตามเส้นทางการพัฒนาและผลักดันการพัฒนาเมืองเชิงรุก จากการประสานกันทั้งฝ่ายวิชาการที่มีหลักการ ฝ่ายผู้นำท้องถิ่นอย่างเทศบาลที่แข็งแกร่งและเป็นนักประสานสิบทิศ ฝ่ายกลุ่มทุนนักธุรกิจที่มีความฉลาดเฉลียวและมีชั้นเชิง ขอนแก่นโมเดลจึงไม่ใช่สูตรสำเร็จที่เมืองอื่นๆจะลอกเลียนแบบได้ง่ายๆ แม้ขอนแก่นโมเดลจะมีการเคลื่อนไหวที่หวือหวาและนับเป็นเรื่องที่ใหม่ล้ำหน้ามากในการพัฒนาเมืองของไทยที่มีการขับเคลื่อนจากภูมิภาค จนสร้างแรงกระเพื่อมไปสู่เมืองหลักอื่นๆในภูมิภาคหรือเมืองรอง (secondary cities) อื่นๆ อย่างเช่น ภูเก็ต เชียงใหม่ พิษณุโลก เป็นต้น แต่ขอนแก่นโมเดลนั้น ก็สร้างความกังวลจากภาครัฐและประชาชนบางส่วนในท้องถิ่น ขณะที่ภาครัฐไม่เชื่อมั่น เชื่อมือ ในความสามารถของท้องถิ่น ตลอดจนความเป็นไปได้ของโครงการ  ประชาชนบางส่วนก็อาจยังคงระแวงกับภาพลักษณ์ของนักการเมือง และนักธุรกิจที่มีผลประโยชน์แอบแฝงอยู่ ซึ่งก็ปฎิเสธไม่ได้ว่าความฉลาด เฉลียวมีชั้นเชิง ก็มาพร้อมกับการสร้างความระแวงจากคนรอบข้าง ดังเช่น เราจะเห็นสถานการณ์ win-win situation จากการที่ กลุ่ม KKTT โดย ช.ทวี อาศัยการใช้พื้นที่เมืองขอนแก่นเป็นเวทีจำลองความสำเร็จในการให้บริการ smart bus ที่ล้ำหน้า โดยคนขอนแก่นได้ใช้รถโดยสารที่มีความทันสมัยก่อนใคร เพื่อนำเอาความสำเร็จในการทดสอบโมเดลการให้บริการในเมืองขอนแก่นเป็นบันไดความสำเร็จไปสู่การชนะการประมูลรถ ขสมก.ในกรุงเทพมหานคร  หรือการระแวงต่อการที่กลุ่มทุนมีอิทธิพลต่อการชี้นำตำแหน่งที่ตั้งของสถานี LRT เพื่อหวังในการลงทุนอสังหาริมทรัพย์ ซึ่งจะปฏิเสธไม่ได้ว่ากลุ่มทุนเหล่านี้เห็นโอกาสในการพัฒนาของขอนแก่นโมเดล

ในขณะที่เมืองอื่นๆประสบกับปัญหาตั้งแต่การเริ่มโครงการที่ไม่มีต้นทุนทางสังคมแบบขอนแก่นโมเดลจากการรวมตัวพูดคุยและมีเป้าหมายร่วมกันหลายๆฝ่ายในการพัฒนาเมือง ผู้เขียนก็มีคำถามต่อขอนแก่นโมเดลว่า เรายอมรับได้กับสถานการณ์แบบนี้ได้หรือไม่ และเราจะอยู่ร่วมกันอย่างมั่นใจ ได้อย่างไรให้เกิดผลลัพธ์ที่เกิดประโยชน์สูงสุดแก่ส่วนรวม

หรือการตกเป็นของกลุ่มทุน กลุ่มหนึ่ง กลุ่มใด แบบการเมืองและการพัฒนาประเทศระดับชาติ?

ในอนาคตอันใกล้นี้ เรากำลังจะมีโอกาสอย่าง รถไฟความเร็วสูงจาก กรุงเทพ ผ่านโคราช ขอนแก่น อุดร หนองคาย ไปสู่ลาวและจีนนั้น หากยังไม่ได้มีการเตรียมพร้อมที่ดีของเมือง ซึ่งก็จะเป็นที่น่าขบคิดว่า  อนาคตของขอนแก่นที่มีปัจจัยหนุนส่งที่พรั่งพร้อมและเมืองอื่นๆที่มีความพร้อมน้อยกว่าจะเป็นอย่างไร?  ผู้เขียนพิจารณาว่าจะเป็นเรื่องที่น่าเสียดายหากมีการ “ซ้ำประสบการณ์เดิม” กับประสบการณ์ทางการเมืองระดับชาติและการพัฒนาเมืองอื่นๆ หากไม่มีการเตรียมการณ์พัฒนาและวางแผนที่ดี หรือแม้กระทั่งการเกิดอุปสรรคที่จะไม่ทำให้เกิดขอนแก่นโมเดลที่เป็นการเคลื่อนไหวพัฒนาเมืองในระดับท้องถิ่น โดยคนขอนแก่นจะมีโอกาสเป็นผู้กำหนดวิถีและรูปแบบในการพัฒนาเองและเป็นตัวอย่างในการขับเคลื่อนเมืองรองอื่นๆต่อไป

About the Author

Pechladda Pechpakdee Pechladda Pechpakdee

ผศ.ดร.เพชรลัดดา เพ็ชรภักดี อาจารย์ประจำคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ ผังเมืองและนฤมิตศิลป์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม และประธานกรรมาธิการสถาปนิกผังเมืองอีสาน มีความสนใจในเรื่องการเมืองและการพัฒนาเมือง โดยจบการศึกษาด้าน Development Studies จาก School of Politics and International Studies, The University of Leeds, UK มีประสบการณ์ในด้านการศึกษาวิจัยและวางแผนพัฒนาเมืองให้กับ กรมโยธาธิการและผังเมือง การเคหะแห่งชาติ และเทศบาลต่างๆ

Pechladda Pechpakdee is based in the Faculty of Architecture, Urban Design and Creative Arts at Mahasarakham University. She has worked on city development plans with Thailand’s Department of Public Works and Town and Country Planning, the National Housing Authority and a number of municipal governments. She is the President of the Isaan branch of the Thailand Urban Designers Associations.